Eugenia. 
— 153 — 
Myrtaceae. 
IIorsf No. 10) uit Herb. Traj. ontvingen, vereenigt de bladeren van E. lineaUt Dutio 
met de bloeiwijze van E. operculata of een verwante soort; bet schijnt dus niet onmo_ 
gelijk dat bladeren en bloeiwijze door een vergissing in het museum te Utrecht in bet herbarium 
aldaar zijn samengevoegd.Is dit niet het geval dan vertegenwoordigt deze een zeer eigen- 
aardige nog in Herb. Kds. ontbrekende soort, die wij voorstellen Eugenia symphysipetala te 
noemen. Inderdaad zijn, anders dan bij E. operculata en E. occlusa , de petala zeer 
weinig ontwikkeld en in sicco tegen het kelkmutsje aangekleefd. Dit laatste is in ’t ge- 
heel niet toegespitst. 
Geogr. verspreiding: Builen Java onzeker. Op Java: Uitsluitend 
bjj Poeger in Zuid-Besoeki door mij verzameld op ziltigen grond aan den 
binnenrand van de vloedbossclien. — Inlandsche naam: Mantin g, j. 
bij Poeger; ook andere soorten aldus genoemd. — Habitus: In blad 
geheel als enkele exemplaren van dezelfde standplaats, welke tot de 
variëteit tenuinervia gerekend werden. Het is een twijfelachtige soort. 
Eugenia occlusa Kurz. Arbor . RamuU ter et es , badii vel cinerei. Folia 
lange petiolata elliptica breviter obtuse acuminata , basi vulgo acuta coriacea 
supra nitida , dense pellucido-punctata. nervis lateralibus tenuibus vixpro- 
minulis distantibus 7 — 10 , infra mar g inent- indistincte arcuato-conjunctis , 
tenuiter reticulatis , 50j32 —105148 mM. longa, petiolus supra sulcatus + 15 
mM. longus. Paniculae foliis breviores ex axillis defolialis laxiftorae diva- 
ricatae. Flores E. operculatae calyptra calycina obtusa (vel apiculata). 
Alabastra obovata , vix attenuata . Fructus ? 
Obs. Descriptio ex spec. auth. Kurzii cum quo specimina : pauca nostra e 
Java orientali bene congruunt. In utroque calycis calyptra a calyptra interna 
petalorum valde distincta , in nostra autem apiculata , in auth. obtusa (in quo 
tarnen calyptra interna apiculata). Species Kurziana minime cum S. o cclus o 
Mïq. (IIorsf No. 10) congruit et forsitan E. operculatae nimis affinis . 
59. Eugenia magiioliaefolia K. et Y. ; — Myrtus Bl. Bijdr. 
1088;— Syzygium Dc. prod. m 261; Miq! 1. c. 452. 
T w ij g e n rond, in sicco zwartachtig. Bladeren gesteeld lancet- 
vormig of elliptisch, stomp of zeer stomp-toegespitst, met in den bladsteel 
afloopenden voet, dun-leerachtig, bijna ongeaderd met een klein 
aantal (G— 7 paar) schuine dunne zijnerven die vóór den rand boog 
vormig samenkomen, 75 — 115 mM. lang, bij zeer verschillende 
breedte. Bloempluimen meest bij bundels aan de twijgtoppen, 
half zoo lang of langer dan het blad meest ijlbloemig; brachiaat 
en vorksgewijs vertakt met eindbloem en 3 (-7) bloemen aan den top 
der zijtakjes. Bloemen zeer klein , zittend , obovaat-bolvormig ; 
kelktanden zeer klein, ver uiteengeplaatst. Bloembladen afvallend, 
Meded. PI. XL. 10a 
