ET NOMINA GENERICA. 79 
mia tamen vocabulorum compofitio ideas magis 
confundit, quam euoluit. Plantae fchefeopetalo- 
ftemones fcilicet flaminibus ad corollae diuifionem 
numero paribus et aliae in methodo Wachendorffia- 
na occurrentes, difficile enuntiantur. 
§. T 9P- 
Expolitis itaque fundamentis fuperiorum et me- 
diorum generum , ad inferiora progredimur. In 
his tamen, quoniam limites generum et fpecierum 
definiendi funt, fumma faepius oritur difficultas; eo 
autem modo , quo genera fuperiora et media ex cha- 
racteribus affumtis difponuntur, quilibet methodi 
AuCtor etiam examinare debet, quo usque naturalis 
charaCter limites definiat, et in cafu dubio eosdem 
ex charaCieribus praecipuis figere. 
§. 200. 
Hac autem in re inlignis deprehenditur varietas, 
quae, cum ex partium quarundam feleCtarum con- 
uenientia non fatis definiri queat, faepius Auctorum 
arbitrio relinquenda eft. Quidam a flore et fructu 
non recedunt, fed plantas, quae ratione harum par- 
tium conueniunt, in eodem genere coniungunt: 
alii ad flores tantum , non vero ad fructum refpici- 
unt: alii tandem folia, radicem, aliasque plantae 
partes fimul in auxilium ducunt. Nobis quidem 
hac in re priores fequi et viam mediam eligere pla- 
cuit. 
§• *OT. 
Ex hac vero charafterum diuerfa ad genera de- 
finienda applicatione, diftinCtio eorundem in effen- 
tiales et accidentales dependet; fi enim, ex afiumto 
principio differentiae floris et fructus, genera infe- 
riora 
