Moeaceae. 
— 64 — 
Ficus. 
rondom den rasamala-stam slingeren en vandaar — op 30 Meter bo- 
ven den grond — gaat één enkele dezer luclitwortels als een zuiver 
cylindervormige zuil lijnrecht tot op den bodem benedenwaarts. Deze 
zuil is grijs van kleur. De Altingia-boom, waarvan slechts een 
gedeelte van de loofkroon nog niet overwoekerd is, leeft nog, maar 
zal door dezen reusachtigen „Baumwürger” wel binnen korten tijd 
geheel gedood zijn. De rasamala heeft op borsthoogte een middellijn 
van 120 cM. Thans aanschouwt men twee kolossale zuilen (één licht- 
aschgrijs en één geelbruinachtig grijs) vlak naast elkander, die tezamen 
schijnbaar slechts één loofkroon hebben. Blijkbaar is deze Ficus- 
woudreus opgegroeid uit een plant, die vóórdat een der wortels den 
bodem bereikt had, als epiphyt geleefd had in de kruin van den 
vreemden moederboom, evenals vele andere „boomwurgers” onder 
de i*7c«s-soorten. Bj Kds. 9376 /3 (groeiplaats als het voorgaande 
specimen) was nog aangeteekend : Stam uit vele luchtwortels bestaande 
en nu nog half epiphyt op een 40 Meter hoogen Djaha-boom [Ter- 
minalia hialata). Receptacula (rijp) buiten fraai scharlaken” (Kds.). 
Aanm. Deze zeldzame Fiais-'&oort was tot dusver slechts bekend uit de korte, zeer 
onvolledige beschrijving van Miquel (1. c.) en uit eenige bladeren door Zollinger ver- 
zameld Xo. 1676 H. Z. in het Ilerb. te Utrecht. Koorders vond deze soort het eerst 
terug in het oerwoud van Takóka (9376 6) in 1891 en in Bantën 9179 ^ in 1893 en 
determineerde haar naar de beschrijving van Miqüel onmiddellijk als F. siu2)(nda. Ilij 
zond eenige bladeren aan King, die de soort niet herkende, en een der exemplaren zelfs 
ten onrechte als F. procera determineerde. Daarna werd een vruchtdragend exemplaar 
op den Salak (de oorspronkelijke vindplaats van Zollixger) gevonden (24440 p) en hier- 
door de identiteit met zekerheid vastgesteld. Xog later vond ik den boom terug in ’s Lands 
Plantentuin gekweekt (vii F. 23) in het laatst van Jan. vol vijgen. De verwantschap 
dezer soort is ongetwijfeld met F. mysorensis IIeyne, Kixg 1. c. 20, waarvan de afbeel- 
ding in Kixg sp. Fic. PI. 14 zéér veel op F. atupenda gelijkt. Wij zagen echter een 
exemplaar van F. mysorensis var. siibrepanda door Kixg gedet., dat zeer weinig op onze 
soort gelijkt. Ook in de beschrijving wijkt F. mysorensis in niet onbelangrijke punten 
af. Zoo zijn daar de tw^ijgen en vruchten en bladouderzijde in de jeugd vlokkig-viltharig, 
later kaal; bij de onze zijn ze met dichte, korte haren bekleed, het aantal bladnerven 
10 — 13, bij F. mysorensis, bij F. stupenda 7—11, de bladstelen bij U. slechts 
20 — 40 luM. en driehoekig, de top der vijgen bij F, mysorensis afgeknot of ingedrukt. 
De mann. bloemen bij mysorensis alleen bij den top der receptakels. Daar F. mysorensis 
een tamelijk variabele soort schijnt te zijn, zou het intusschen wenschelijk zijn de soorten 
nog nader te vergelijken. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Onbekend, tenzij deze soort 
als een vorm van F. mysorensis IIeyxe moet beschouwd worden. y,Op 
Java: Tot dusver uitsluitend in West-Java. In de res. Batavia boven 
