Ficus. 
— 71 — 
Moeaceae. 
enkel volwassen blad en alleen pas ontluikende bladeren dragen- 
de. — Een jonge boom (Kds. 22936 ( 3 ) van ongeveer 10 M. kruinhoogte 
heeft een stam, die uit liaanaehtige, een vreemden stam omstrengelende 
luchtwortels bestaat, waarvan enkele den grond reeds bereikt hebben ; 
deze boom is in de eerste jeugd blijkbaar een echte epiphyt geweest 
en is thans half boom, half klimplant, half epiphyt” (Koorders). 
Aamn. Door King werden de volgende exempl. v. Herb. Kds. als Ficus annulata 
gedetermineerd: 9362 (3 en 9349 (3 van Tjoramanis, 14852 (3, 14792 /3 en 9312 (3 vanPan- 
tjoer, 9342 (3 van Karangasëm, 9281 |3, en meerdere van Pr ingambH, 12575 (3 en 9162 (3, 
9165 (3 van Palaboehan, 1101 (3 van Pangëntjongan, 9187 |3 van Bantën en als F. mimdafa 
var. valida de volgende: 14797 en 14008 |3 van Pantjoer, 12378 en 9238 (3 van den Wilis, 
9359 (3 van Tjoramanis etc. Van deze behoort 9187 |3 van Bantën (een steriel exem- 
plaar) wegens den afgeronden bladvoet wellicht eerder tot F. glohosa; terwpT 9642 |3 on- 
getwijfeld tot B'. pruniformis Bl. moet gerekend worden. Wat de overige exemplaren 
betreft, maken de determinaties van King een onderscheiding tusschen het type van B\ 
annulata en de var. valida onmogelijk. Talrijke als F.anmilata gedet. exemplaren waren 
van dezelfde hoornen afkomstig als andere, die als var. valida gedet. waren. Wij moeten 
dus, wat de exemplaren van Herb. Kds. betreft, het volgende opmerken. De vijgstelen zijn 
altijd dik en meestal kort, altijd kleiner dan 12 mM. en soms zéér kort; in één exem- 
plaar 9165 |S (det. King), de recepiahels zittende. De vijgstelen en de breed- driehoekige, 
afvallende bracteeën zijn dikwijls hirsuut, zelden kaal, de vijg is bij de Oost-Jav. exem- 
plaren meestal afvallend-harig. Bij sommige, waarschijnlijk abnormale vruchten (zoowel 
uit West- als Oost-Java) was een lange, dichte, zijdeharige bekleeding op de jonge vruchten. 
De bladeren zijn altijd eigenaardig door de zeer talrijke zijnerven en de dunne, rechte, 
secundaire aderen, die loodrecht staan op de zijnerven en elkaar in het midden tusschen 
twee zijnerven ontmoeten, waardoor een regelmatige, vedervormige teekening op de blad- 
onderzijde ontstaat, die op een zelfde wijze bij F. glohosa en in veel zwakkere mate ook 
bij F. pruniformis vóórkomt. De bladeren zijn óf geheel onbehaard óf aan den voet 
langs de hoofdnerf van onderen uitstaand-harig. In één merkwaardig vruchtdragend exem- 
plaar van Palaboehan met groote (360 mM. lange) bladeren, was de geheele bladonder- 
zijde zacht-viltharig, terwijl overigens geen verschil met andere exemplaren bestond. 
Door de veel talrijker zijnerven, 12 — 24, die loodrecht afstaan, en den spitsen, niet of 
nagenoeg niet triplinerven voet, zijn de meeste exemplaren van F. glohosa te onderschei- 
den. De vijgen zijn altijd ellipsoïd, 30 mM. lang, 25 breed of bijna bolrond, met een 
eénigszins verheven navel; een zeer dikken w'and en een groot aantal meest horizontale, 
eenigszins gebogen mondschubben, de vijgen zijn in onze exemplaren nooit eivormig of 
langwerpig, zooals door King wordt opgegeven; hierin ligt juist het groote verschil met 
B'. pruniformis^ die met B^, annulata het afvallen der schutbladen en de ringvormige 
verdikking onder de vijg gemeen heeft. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Burmah, Maleisch schierei- 
land en Archipel ; de var. fiavescens vooral in Burmah. Op Java : Van 
West-Java tot in Bësoeki beneden 1250 M. Tot dusver o. a. op de 
volgende punten verzameld: In de res. Batavia bij Depok op 150 M. 
In de res. Preanger bij Palaboehanratoe op 100 M., bij Sanggrawa op 
400 M. en bij Pangëntjongan op 1000 M. In de res. Pëkalongan bij 
