Ficus. 
— 81 
Moraceaé. 
Schors, bros, buiten grauw, nogal glad, met weinig barsten, slechts 
3 mM. dik (bij bijna 2 Meter stammiddellijn), met veel lenticellen, 
in doorsnede zeer bleek vuil oranje, binnen geelachtig wit en niet 
verkleurend, met veel dunvloeibaar, fraai citroengeel (deze kleur 
karakteristiek voor deze Ficus-^ooii)^ reukeloos melksap, dat buiten- 
gewoon bitter smaakt en de lippen en slijmvliezen van mond en 
keel scherp prikkelt en stuk bijt. Bladeren (volwassen) stijf leer- 
achtig, knetterend bij het doorbuigen en zeer bros, boven donkergroen 
of geheel gewoon groen met oranjegele middelnerf en van onderen 
ook op de zijnerven aldus gekleurd, fijngewreven zonder reuk. 
Jonge bladeren bleekgeel, geheel glimmend, reukeloos, met eenigszins 
bitteren smaak. Receptacula alle axillair, niet zijdelingsch aan 
de takken en niet aan den stam, jong van buiten vuil bleek groen, 
soms iets bruinachtig met witte spikkels, van binnen (de bloemen) 
fraai purperrose. Perianthium der vrouwelijke bloemen fraai 
purper; stijl en ovarium geelachtig wit; stempel zuiver wit. Be- 
schrijving vooral naar 8869 /3 van den Wilis. 
Janm. Talrijke exemplaren dezer zeer karakteristieke soort in Herb, Kds,, waarvan 
eenige door Kma gedetermineerd. In ’s Lands Plantentuin gekweekt als vii F 32. Raar 
aanleiding van de Javaanscbe exemplaren moet opgemerkt worden, dat de lengte der 
vijgstelen niet is 2.5 mM. zooals King opgeeft, maar van 3 — 12 mM. varieert, meestal 
5 — 6 mM., met af brekende bracteae aan den voet van den steel. Ook de bladeren worden 
dikwijls grooter dan Kixg opgeeft, met langer bladstelen, en zijn in sicco aan beide zijden 
fraai bruin en glimmend. Ue bladpunt is niet altijd abrupt, ea de bladeren meestal bij 
den voet niet versmald, maar breed afgerond. De zijnerven niet 9 paar, maar 9 — 16 en 
zeer regelmatig, recht en dikwijls bijna rechthoekig uitstaande. In sicco bestaat er 
soms nogal overeenkomst met F. pnbüierv/s. Een exemplaar door King als F. Edelfeldtii 
gedetermineerd, behoort zeer zeker tot F. puhinervis (1102 a van Palaboehan). Ook ge- 
lijken de exemplaren in sterielen toestand veel op die van F. glaberrima en het bleek 
ons dan ook bij nader onderzoek, dat talrijke der door King en Koorders gedetermineer- 
de, steriele exemplaren tot F. EdelfeJdtii behooren. Hierdoor wordt waarschijnlijk ver- 
klaard, dat deze soort tot dusver nog niet ontdekt is geworden. Door Dr. Koorders 
wordt het volgende opgemerkt: 
^ Ficus Edelfeldtii is een scherp begrensde en o. a, door het citroengele, bittere bij- 
tende melksap zoo zeer gekarakteriseerde woudreus, dat het mij (die deze soort ook in zeer 
vele streken van het botanisch vrij goed bekende westelijke deel van Java en zelfs in de 
nabijheid van Buitenzorg wildgroeiend vond) raadselachtig voorkomt, dat die boomsoort 
(vóór ik haar in 1891 in de Preanger opmerkte) voor Java zoolang onbekend konde blij- 
ven, dat zij in de omvangrijke literatuur van het geslacht Ficus tot vóór dat jaar alleen 
van Nieuw-Guinea bekend was en daardoor eerst in het supplement van de groote, uit- 
muntende monographio van Kino voorkomt”. 
Meded, D. v. L. ii. 
6 
