Moraueae. 
104 — 
Ficus. 
groen, met veel oude lenticellen, zonder reuk en zonder smaak. 
Spint wit, grof, nogal rechtdradig, reukeloos. Bladeren boven 
zeer donkergroen of zwartgroen en sterk glimmend, onder gewoon 
groen en bijna dof, stijf leerachtig. Bij een jongen boom (Kds. 9239 /3) 
van dezelfde standplaats als de voorgaande werd nog genoteerd : 
Kruinhoogte 11 M. bij 16 cM. stammiddellijn. Stam nogal recht, 
ordeloos vertakt, met talrijke luchtwortels tot op een paar M. boven 
den grond. Schors zeer taai, 5 mM., buiten grauw met zeer fijne 
barsten, met zeer veel lenticellen, met veel dik, wit, melksap, met 
zeer veel bladgroen, in doorsnede en binnen vuil wit en fraai oranje 
verkleurend. Spint geelachtig wit. Jonge bladeren boven fraai 
lichtrose en onder ook fraai lichtrose, doch met donkerose nerven, 
boven sterk glimmend, onder bijna dof, zonder reuk en zonder smaak. 
Volwassen bladeren zeer dik leerachtig, boven donkergroen, onder 
bleekgroen, boven iets glimmend, onder dof, zonder reuk en zonder 
smaak. Receptacula alle axillair, bleekgroen. 
Aanm. Van de hier nieuw beschreven soort werden een aantal exemplaren in Herb. 
Kds 9234 (3 van den Wilis, 9253 (3 van Tëgal en 9280 (3 van Pringamba door 
King als acamptophnUa Miq. gedetermineerd. Oppervlakkig is de gelijkenis daarmede 
ook nogal groot. In ’s Lands Plantentuin wordt echter zoowel de authentieke F. cicampio- 
pliijlla Miq. door Teijsmann in Banka verzameld (XY B G3, XT B 69) als de Javaansche hier 
beschreven soort (VII D 66 en Vil C 28) elk in 4 goede, vruchtdragende exemplaren 
gecultiveerd. Reeds door het uiterljjk der versche bladeren bleken ons de heide soorten 
belangrijk van elkaar af te wijken, en het onderzoek der versche vruchten, bij beide soorten 
zéér eigenaardig, maar ten zeerste verschillend, toonde aan, dat de, Javaansche, hier be- 
schreven soort onmogelijk met F. acarnpiopliiiUa Miq. kan vereenigd worden. Een onder- 
zoek van een authentiek exemplaar van de door King in de Spec. Ficus als F. acamp- 
tophylla beschreven soort (Herb. H. B. Calc. 6678) toonde aan, dat ook deze niet acay/Qj- 
tophylla Miq. is, maar daarentegen niettegenstaande eenige verschillen voldoende met de 
«lavaansche soort overeenkomt. Alleen het blad lig. 1 tab. 46 schijnt naar het authentiek 
te zijn genomen. Laatstgenoemde soort wordt sedert langen tijd in ’s Lands Plantentuin 
gekweekt als Ficus sundaica Bl., maar stemt wegens de veel kleinere, bijna altijd min of 
meer obovate bladeren niet geheel met de diagnose van Blume overeen. Nfin F. pisocarpa 
Bl., waarmee zij door de bladgrootte beter overeenkomt, schijnt zij echter door den blad- 
vorm evenzeer af te wijken. 
Van de echte F. acamptophylla Miq , waarvan twee authentieke exemplaren met bijna 
rijpe vruchten in het Herb. Hort. Bog. voorkomen, hopen wij eerlang een afbeelding in 
de Icones Bog. uit te geven. In de volgende opzichten verschilt zij o. a. van F.pseuüo- 
acamptoph. Bladeren veel steviger leerachtig, van onderen hleehgroen of geelachtig groene 
naar onderen slechts iveinig versmald^ met hreed af gevonden voet. Voet wel triplinerf^ 
maar de basale nerven alleen vlah bij den voet in 't oog vallend en niet recht maar 
boogvormig opldimmend en in den binnenrandnerf overgaande ; zijnerven wijdiiitstaande 
en dun. Bladpunt zeer hort en breed, afgerond of zeer stomp (in alle 4 exemplaren 
