Ficus. 
113 — 
Moraoeae. 
klein, zittend, in paren, uit de oksels der bladeren of de litteekens 
van afgevallen bladeren ontspringend, afgeplat bolvormig, glad, in 
rijpen toestand geel of roodachtig gekleurd, ongeveer 7.5 mM. in 
doorsnede, met 3 breed eivormige, stompe, wijd uitstaande, blijvende 
schutblaadjes aan den voet. „Mannelijke bloemen talrijk en 
verspreid, zittend of kort gestoeld; bloemdek bestaande uit drie nage- 
noeg spatelvormige doelen; helmknop spits hartvormig, en op een 
helmdraad, die even lang is. Galbloemen zittend of gestoeld; 
bloemdek uit drie breed spatel vormige doelen bestaande; eierstok glad. 
Vruchtbare, vrouwelijke bloemen zittend of gestoeld ; dopvruchtje 
eivormig of obovaat; bloemdek veel kleiner dan bij de galbloemen ; 
stijl bij beide kort, stempel rolrond of knotsvormig.” 
„a. typische vorm.” 
„Deze komt overeen met Ficus retusa^ zooals deze oorspronkelijk 
is beschreven, met bladeren, die naar den ronden vorm overhellen, 
met een zeer korte punt en zeer weinig versmalden voet. Deze 
vorm komt in Achter-Indië voor en was de bron, waaruit de soorts- 
beschrijving in de Mantissa is ontstaan. Nog wordt deze vorm gevon- 
den te Penang en op de eilanden Ternate, Aroe en Boeroe, en op 
specimina van de twee laatste plaatsen grondde Miquel zijn soort d i 1 a- 
tata. Ook in Australië komt deze vorm voor en zijn de vrouwelijke 
bloemen bij deze variëteit meestal zittend of nagenoeg zittend.” 
„b. var, nitida; deze vorm komt overeen met de beschrijving van 
Ficus nitida door Thunberg, met eivorraige of ruitvorraig-elliptische, 
kort toegespitste bladeren, die naar den voet versmald zijn, en wordt 
gevonden aan den voet van de oostelijke Himalaya, in Assam, de 
Khasia-hills, Burma en in de meeste Maleische landen. In deze 
variëteit zijn alle bloemen vaak gesteeld” (King). 
Aanm. Een 5-tal exemplaren in Herb. Kds. waren door King gedetermineerd als F. 
i'elnsa forma tijpica. Van deze bleek ons bij een nauwkeurig onderzoek slechts één wer- 
kelijk tot F. reinsa te behooren; van de 4 andere behoorden er twee tot F, Uidica L. 
(volgens de determinatie van King) en twee tot F. calophylla Bl. Dit kon met zekerheid 
geconstateerd worden, o. a. wegens de langere bladstelen en de in jongen toestand door 
de groote schutbladen omhulde vruchten. Wat het 5e exemplaar, betreft, dat werkelijk 
tot F. retusa behoorde, dit was van een nog heesterachtig exemplaar op een rots nabij 
het strand op Noesakambangan groeiende. Door vergelijking van dit exemplaar met de 
als F. retusa var. nitida gedetermineerde, konden wij geen scherpe grens trekken tus- 
schen deze twee vormen, alleen waren de bladeren bijzonder breed, sommige bijna rond, 
Meded. D. v. L. ii. 8 
