Ficus. 
— 115 — 
Moraceae. 
vergroeide luchtwortels, zeer kort, rolrond, en herhaaldelijk vorksgewijze zich vertakkende, 
met schuinopwaarts gerichte, rechte, primaire takken. Kroon zeer breed, maar niet dicht. 
Schors met wit melksap. Takken zonder luchtwortels” (Kds). 
Geographische verspreiding: Buiten Java : Het type in Achter- 
Indië en in de Molukken (Teysm ! Ternate iii Herb. H. Bog.) volgens 
King: de var. nitida in de Oostelijke Himalaya, Assam, Burmah, Sumatra, 
Java (King). Op Java: Tot dusver verzameld op de volgende punten: 
In de res. Banten op 100 M. in het Danoemeer. In de res. Preanger 
bij Tomo op 90 M. en bij Pangentjongan op 1200 M. In de res. 
Banjoemas bij Tjilatjap op 20 M. op Noesakambangan. In de res. Tegal 
bij Margasari op 70 Meter. In de res. Pekalongan bij Soebah op 20 M. 
In de res. Semarang bij Kedoengdjati, Karangasëm (?) enz op 150 M. 
en 250 M. In de res. Madioen bij Ngëbël op 750 M. en bjj Klangoen 
op den G. Pandan op 500 M. In de res. Këdiri bij Gadoengan op 200 
M. In de res. Bësoeki bij Noesabaroeng op 20 M , bij Pantjoer op 1000 
M. en in de afdeeling Banjoewangi op 40 Meter zeehoogte. Voorko- 
men: Nooit gezelliggroeiend, maar in sommige streken o. a. in het moe- 
ras van het Danoe-moer in Bantën zeer talrijk in hetzelfde bosch. — 
Standplaats: Bij voorkeur in ijlgroeiende bosschen ; ook op (physio- 
logisch-) droge standplaatsen, hetzij op periodiek uitdrogende gronden (o. a. 
in de djatibosschen van Sëmarang en Soerakarta ) of op ziltige en periodiek 
zeer drassige gronden (o. a. bij Poeger aan de Zuidkust van Bësoeki en aan 
den binnenzoom der vloedbosschen ten Noorden van Tjilatjap). In de 
djatibosschen veelal dicht nabij bronnen (z. g. sendangs). — Bladafval: 
Altijdgroen. — B 1 o e i t ij d : Receptacula het geheele jaar door, maar vooral 
in den Oost-moesson gevonden. — Geen gebruik bekend. — Cultuur: 
Het is vooral deze soort, welke in Buitenzorg de lommerrijke, bekende, 
zoogenaamde „Waringinlaan” vormt, die van de Sociëteit aldaar naar 
het paleis loopt. Ten onrechte is in Sciiimper’s Pflanzengeographie, waar 
een fraaie photo van die laan gereproduceerd is, gezegd, dat het Ficus 
hengalensis zoude zijn. De grillige, talrijke, uit luchtwortels ontstane 
„stammen” dezer geplante boomen leveren een zeer sierlijken en eigen- 
aardigen indruk. Door de talrijke wjjd uiteenstaaude stammen beslaat 
elk dezer boomen een aanzienlijke oppervlakte. Bij vele dezer boomen 
ziet men het halfverrotte overblijfsel van den vroegeren hoofdstam een 
paar M. boven den grond hangen en ter weerszijden door grillige 
nevenstammen gestut. Soms vindt men dezen vijgenboom ook in Midden- 
Java op inlandsche begraafplaatsen; maar op aloen-aloens vindt men op 
Java bijna alleen Ficus Benjamina of Ficus KurzU door de inlanders 
aangeplant. Voor groote pleinen verdient de cultuur echter evenzeer 
aanbeveling als beide genoemde Ficus-soorten, — Inlandsche namen: 
Djawaj^ s. in de afd. Pandeglang (Bantën) Kiura-hcas^ s. bij Pangen- 
tjongan. Kiara-mcmoek^ s. bij Tomo ( Preanger). BoeloeJ)ëras, oï Boeloe- 
djegcDij j. bij Tjilatjap (Banjoemas). Boeloe, j. bij Margasari (Tëgal) en 
bij Karangasëm (Sëmarang). BihiSj bij Kedoengdjati (Sëmarang) en bij 
Gadoengan (Këdiri). Blihis^ j. SejTvèh, j. of Koivang^ j. bij Ngëbël (Ma- 
dioen). Woenoet^ j. bij Poeger (Besoeki). Bij Soebah (Pëkalongan) en 
in de afd. Banjoewangi aan de gidsen bij name onbekend of met namen 
aangeduid, die ook voor een paar andere A'^cws-soorten gelden. Geen 
der genoemde namen schijnt uitsluitend voor deze soort gebezigd te 
worden. — Habitus: hoogst eigenaardig (zie boven bij de soortbesehrij ving). 
