Moraceae, 
— 120 — 
Ficus. 
kergroen, glimmend, onder dof, bleekgroen, zonder reuk of smaak. 
Receptacula: jong van buiten groen, rijp fraai purper, alle uit- 
sluitend in de bladoksels. Boom Kds. 23072 (3 had rijp gele 
receptacula. Bij sommige gecultiveerde exemplaren (o. a. op sommige 
pleinen in Javaansche dorpen) verdeelt de stam zich reeds laag bij 
den grond in een groot aantal schuinopwaarts gerichte, dikke takken ; 
door deze splitsing van den korten hoofdstam verkrijgen deze boomen 
in doorsnede de gedaante van een uitgespreiden waaier, die met de 
punt op den grond rust, De kroon van zulke boomen m zeer breed 
en vanboven meestal sterk afgeplat” (Koorders). 
Aanm. Talrijke exemplai*en in Herb. Kds. door King gedetermineerd. Een exemplaar 
9164 j3 van Palaboehanratoe is door King als var. comosa gedetermineerd, hiermede 
schijnt 9154 |3 identiek (F. Benjamina cum dubio det. King). Beide schijnen ons wel van 
do typische F. Benjamina te verschillen en méér op F. sfricfa dan op F. Benjamina te 
geljjken. Ter onderscheiding van het type van F. Benjamina met de zeer verwante F. 
Kurzii en F. stricta^ kan het volgende diem^n. De vijgen niet breeder dan 8 mM., 
meestal + 6 mM., eenigszins ellipsoid-bolvormig, aan den voet vooral aan ééne zijde eenigs- 
zins aangezwollen en de zéér kleine, vleezige, ei vormige, van buiten niet zichtbare schutb’a- 
den op zij dringend; navel eenigszins verheven. Bladeren meest klein, ei-lancetvormig 
of elliptisch, abrupt stomp toegespitst, echter ook soms vrij lang (tot 1 2 mM.) en geleidelijk 
toegespitst. Basaalnerven niet ontwikkeld, maar wel dikwijls de basis van de randnerf iets 
aangezwollen. Wat de variëteit comom betreft, n, 1. het door King als zoodanig gedeter- 
mineerde exemplaar (9164 ^), hier is de grootste rijpe vijg ruim 15 mM. breed bij 14 hoog, 
met 3 ongelijke, goed zichtbare schutbladen, waarvan 2 eivormig en + 4 mM. lang zijn 
en één veel korter en breed-afgerond. Deze ongelijke ontwikkeling der schutbladen is ook 
een kenmerk van het type; daar zijn zij echter zéér klein. De jonge vijgen zijn bij 
F. comosa (en bij F. stricfa) in 2 driehoekige, + 5 mM. lange, soms behaarde knop- 
schubben ingesloten, waarvan er soms één als een 4de schutblad onder de vijg blijft 
zitten. De bladeren zijn duidelijker drienervig aan den voet dan bij het type en ongeveer 
100 bij 45 mM. lang en gelijken slechts weinig op de afbeeldingen bij Roxburgh en 
King. Het als F. stricta door King gedetermineerde exemplaar 9185 schijnt ons vol- 
komen identiek met dat van F. comosa. Tot dusver is het ons niet mogelijk de exem- 
plnrea van F. stricta^ comosa en Benjamina met zekerheid van elkaar te onderscheiden. 
G e O g' r. verspreiding: Buiten Java : Maleiscli schiereiland en 
Archipel (gekweekt) ; wildgroeiend op Sumatra, Celebes, Timor, de var. 
comosa (Roxb.) Kixo in de Oost-Himalaya, tot in Biirma (King). Op 
Java: Wildgroeiend op de volgende punten verzameld : In de res. Bata- 
via bij Tjampea op 200 Meter zeehoogte. In de res. Preanger bij Pala- 
boehanratoe op 5 M. en op 100 M. zeehoogte. In de res. Banjoemas op 
Noesakambangan op 20 M. In de res. Tegal bij Margasari op 50 M. In 
de res. Semarang op 150 M. bij Kedoengdjati en op 250 M. bij Karang- 
asëm. In de res. Madioen op den G. Wilis boven Ngebel op 1400 M. 
In Zuid- Pasooroehan bij Tangkil op 400 M. In de res. Besoeki bij 
