Ficus. 
— 129 — 
Moeracae. 
boomen van 41 M. tophoogte en bijna 14 M. stamdiameter komen liier 
voor. De Karetboom kan niet tegen schaduw en de jeugdige kiemplan- 
ten beschimmelen, indien zij niet aan het volle licht zijn blootgesteld 
en in grond staan, waar de waterafvoer gemakkelijk plaats vindt. In 
verband hiermede staat het, dat de natuurlijke voortplanting van Ficus 
eUstica in den regel plaats grijpt in de bovenste takvorken van ijlkruinige 
boomen, waarheen de zaden door vogels gebracht worden. De kiemplant 
vormt dan weldra lange luchtwortels. Deze wortels omhullen spoedig 
geheel en al den stam van den woudboom. Binnen korteren of langeren 
tijd sterft deze dan, doordat al het licht door het dichte loover van den 
epiphyt onderschept wordt. Aan deze eigenaardige wijze van groei en 
voortplanting moet het waarschijnlijk worden toegeschreven, dat karetboo- 
men in de bosschen van Assam (en elders lief.) zoo zeer verspreid staan, 
dat het uitermate moeilijk is ze tegen onoordeelkundig aftappen door 
inlanders te beschermen. Vooral met het oog hierop werd besloten tot 
kunstmatige aanplantingen. In den aanvang werden proeven genomen 
met vermeerdering door stekken en door zaad. Hierbij bleek het, dat 
zaad van den karetboom zeer goed ontkiemt, wanneer het op kweek- 
beddingen in een laag van fijngestampte houtskool of gestampte, roode 
baksteenen uitgezaaid wordt. Hoewel de kiemplanten aanvankelijk zeer 
klein zijn, groeien zij snel, worden in een jaar circa 70 cM. hoog en zijn 
beter bestand tegen droogte dan uit stekken voortgekomen planten. Om 
zooveel mogelijk de natuur na te bootsen werden in 1874 eenige krach- 
tige zaailingen van karet in takvorken van woudboomen geplaatst. In 
1885 hadden nog slechts van enkele dezer planten de wortels den grond 
bereikt. Deze laatste waren evenwel krachtig gegroeid. Uit hoofde deze 
methode zulke langzame resultaten gaf en omdat gebleken was, dat het 
weinig moeite opleverde om uit zaad een voldoend aantal planten te 
kweeken, werd in het groot de methode van uitzaaien in kweekbeddingen 
gevolgd. Hierin liet men de planten staan, tot zij een hoogte van onge- 
veer 3 M, bereikt hadden. De strooken, waarop geplant wordt, zijn 12 
M. breed en zijn van elkaar gescheiden door strooken maagdelijk woud 
van circa 20 M. breedte. De ondervinding leerde, dat de karëtplanten 
gingen kwijnen tengevolge van gebrek aan licht, wanneer de strooken 
minder dan 12 M. breed waren. Het nut der ongeschonden boschstrooken 
zou vooral daarin zijn gelegen, dat grond en atmospheer beide vochtig 
bleven, terwijl de kiemplanten tengevolge der zijdelingsche schaduw ge- 
dwongen werden om naar boven te groeien, in plaats van zich laag bij 
den grond te vertakken. De groote kosten voor het schoonkappen der 
plantstrooken in verband met de on verkoopbaarheid van het hout deden 
in 1874 bet Bestuur van Assam er toe besluiten om Karëtcultures aan 
te leggen in de open grasvlakten bij Tezpur. Er was evenwel gebleken, 
dat de karëtboomen van daar minder caoutchouc produceeren dan diegene, 
welke in de Charduar bosschen staan. Daarom werd er bij Tezpur slechts 
weinig, 3^ Hectare, geplant, en vooral in de Charduar streken geculti- 
veerd. Einde 1889' bedroeg de Ficus elastica cultuur van Charduar circa 
407 II. A. en bevatte 16054 boomen, behalve uitgebreide kweekbeddingen 
met 84000 zaailingen. Ten einde een denkbeeld te verkrijgen van den 
groei van den karëtboom volgen hieronder eenige cijfers, welke ontleend 
zijn aan het jaarverslag 18881889 van den houtvester Mann in Assam. 
De hoogte on diameter gemeter op borsthoogte (1.33 M. boven den grond) 
zijn gemiddelden der afmetingen van 50 boomen in April 1889: 
Meded. D. v. L. ii. 
9 
