Ficus* 
— 139 — 
Moraceae. 
ons zoowel door een authentiek exemplaar als door den inl. naam Loa gebleken is, dat 
hiermede F. glomerata Roxb. bedoeld wordt, (zie beneden). De vereeniging van F. in- 
fectoria met F, lucescens berust op een vergissing van Miquel. 
Naar aanleiding van de Javaansche exemplaren merken wij het volgende op. Bladeren 
in grootte vaiieerende van 55 — 160 mM., bladsteel van 20 — 40, zelden 50 mM. Bladeren 
meest eivormig langwerpig, matig stomp toegespitst, met afgeronden of spitsen, vaak bij 
den steel saamgetrokken voet, met gegolfden of gaven rand, vliezig, aantal zijnerven 
meest 7—10, schuin, boogvormig samenkomend, adernet niet dicht, weinig geprononceerd. 
V ij g e n ongeveer 6—8 mM. in diam, bij de Javaansche ex. altijd zittend, met 3 platte, breede, 
meest ingescheurde schutbladen, en een iets verheven navel. Binnenwand van de vijg 
met fijne, doorschijnende sfrooschubben tusschen de gekleurde bloemdekslippen waaruit 
de eierstok zéér gemakkolijk loslaat. Kort gestoelde helmknop met diep 4 — 5-deelig 
bloemdek; cT bloem zittend (altijd?). Van de door Koorders in msc. als F. infcctoria 
gedetermineerde exemplaren behooren eenige zeker tot F. glaheUa^ zoo o. a. het boven- 
genoemde exemplaar van 57 M. stamhoogte en 4 M. diameter (22679 (3)* in habitus 
schijnen overigens de beide soorten niet te verschillen en ook de nagenoeg gelijke, Javaansche 
namen duiden op do verwantschap dor soorten. Kds. merkt over deze soort nog het 
volgende op : 
„De in llerb. Kds. voorkomende variëteiten zijn in do uiterste vormen vrij goed overeen 
te brengen met de door Kinu voor F. infectoria opgestelde variëteiten, maar de vormen 
loopen bijna alle zeer ineen en de onderscheiding is moeilijk door te voeren. In de 
bovenstaande beschrijving, voorzoover naar de levende plant, is geen verschil gemaakt tus- 
schen de variëteiten, omdat de daar genoemde kenmerken te weinig onderling verschillen. 
Evenwel zijn onder het hoofd „geographische verspreiding” do zoogoed mogelijk naar 
Kinq’s begrenzing gescheiden variëteiten afzonderlijk vermeld. F. infectoria schijnt een 
sterk varieerende soort.” 
Geogr: verspreiding: Builen Java : Indië, Burmah, Mal. archi- 
pel. De var. Lamhertiana: in de droge deelen van Voor-Indië en Cey- 
lon; — var. Wightiana: aan den zuidhoek der Gangesvlakte, Nilghirri- 
geb,, Dekan, Westel. Ghats; — var. ForbesH: Sumatra op 500 voet, Celebes, 
Timor. — var. caulocarpa: Philippijnen, Borneo. Op Java: Het type 
verzameld; In de res. Preanger bij Tomo in de afd. Soëmedang op 100 M. 
In Ban ten op 1150 M. op den G. Poelasari. In de res. Tegal bij Mar- 
gasari op 50 M. In de res. Pëkalongan bij Soebah op 50 M. In de res. 
Sëmarang bij Këdoengdjati op 150 M. In de res. Madioen op het Slahoeng- 
gebergte op 750 M. bij dorp Slahoeng. De variëteit (volgens 
determ. King): In de res. Sëmarang bij Këdoengdjati op 150 M. In 
de res. Bësoeki bij Poeger op 10 M. zeehoogte op het Idjen-plateau bij 
„bivak” Simpol op 1150 M. De variëteit : In de res. Pëkalongan 
bij Soebah op 50 M. In de res. Sëmarang bij Këdoengdjati op 150 M. 
In de res. Bësoeki in de afd. Banjoewangi aan het strand van het schier- 
eiland Djati-ikan bij bivak Pasirpoetih. Voor de op Java veelal moeilijke 
scheiding dezer door King opgestelde variëteiten wordt verwezen naar 
bovenstaande Aanmerking. — Bladafval: Loofverliezend, maar zeer 
kort bladerloos en zelfs op zeer droge plaatsen en in den droogsten tijd 
meestal nog vol in blad. — Bloeitijd: Het geheele jaar receptacula 
gevonden. — Gebruik: aan de inlanders onbekend. — Voor cultuur 
op verarmde, droge gronden (zooals in het Slahoeng gebergte in Madioen) 
en mits niet te hoog in het gebergte bij reboisatie van kale berghellin- 
gen zeer aanbevolen ter proefneming. — Inl, namen: De soort en de 
