Ficus. 
157 — 
Moraceae. 
of meer rechtopstaande, vooial in jongen toestand ver buiten den mond 
van de vijg uitspringende schutblaadjes, geheel ijl-stijf behaard Steel 
kort (4 mM. lang), vooral van boven behaard, met 3 korte, eivormige, 
kleine, afvallende schutbladen. Mannelijke vijgen in rijpen toestand 
vuil roodgroen ; vrouwelijke eerst donkerrood, dan donker blauwzwart; 
geheel rijp + 15 — 18 mM. breed, of (de ellipsoïde) 15 — 18 mM. hoog, 
14 — 17 breed. Binnenste schutbladen van den mond lang, tot in het 
midden van de vijg neergebogen. Yijgwand dun, van binnen zonder 
haren. Mann. bloemen weinig in getal, met 3-bladig bloemdek, voor 
zoover waargenomen zonder stamperrudiment. Galbloemen ge- 
steeld en zittend, met 3 — 5 bladig bloemdek. Bloemdekslippen bij 
beide lijn-spatelvormig of smal lijnvormig, onbehaard ; onvruchtbare 
eierstok met korten, zijdel., bruinen stijl. ^ Bloemen gesteeld en 
zittend, met 5 ( — 4 ?)-bladig bloemdek met draad-lijnvormige slippen, 
onbehaard, korter dan de stijl. Eierstok zeer gemakkelijk uit het 
bloemdek loslatend; stijlen lang, stempels in het midden der vijg 
samenkomend en vaak samenklevend. Dopvruchtjes buitengewoon 
klein (nog geen mM. lang), glad, in een dik, grijswit vruchtmoes 
liggend. Eenstammig heestertje, hoogstens 2 M. hoog, aan den voet 
5 — 10 mM. diam. roede vormig en meestal on vertakt. 
Aanm. Beschrijving dezer nieuwe soort naar exemplaren deels door Dr. Koorders, 
deels door mij zelf verzameld. Deze soort deelt met F. melinocarpa Bl. en met F. cyr- 
toplujlla Wall. (= F. ohscura Kino non Blüme) de eigenschap, dat de schutblaadjes 
van het ostiolum rechtopstaan en in een bosje uit de mondopening uitstoken. In den blad- 
vorm is, wanneer de zeer in ’t oog vallende draad vormige punt, die uitsluitend aan deze 
soort toekomt; afgebroken is, wat in herbaria meestal het geval is, een vrij groote over- 
eenkomst met F. cyrtophylla Wall. als ook met F. ohscura Bl. niet te ontkennen. Een 
exemplaar van deze soort uit Sumatra door Forbes verzameld in Ilerb. bog. is dan ook 
door King ten onrechte als F. cyrtophylla Wall. gedetermineerd. Toch is bij nader 
onderzoek der vijgen het verschil tusschen de beide soorten zeer groot. Ik behoef slechts 
te wijzen op den van buiten niet langharigen, van binnen dicht hirsuten vruchtwand van 
F. cyrtophyUa, en ook op den habitus, die bij F. leptorrhyncha zeer karakteristiek is en 
alleen met die van opgerichte exemplaren van F. quercifolia kan worden vergeleken. 
De zeer lange, uiterst kenmerkende bladpunt is door de schrijvers, die de plant slechts 
naar herbarium kenden, waai’schijnlijk over ’t hoofd gezien. Do eenige soort, waar zulk 
een bladpunt beschreven wordt, is F. acuminatissima Miq. van do Philippijnen, die dan 
ook misschien hier behoort en niet tot F. yrewiaefolia Bl., maar nochtans afwijkt door 
de zéér kort gesteelde bladeren. Een exemplaar door Zippelids op Java verzameld en 
door hem zelf F. acnminatisshna genoemd bevindt zich in Ilerb, hort. Bog. en behoort 
tot F. leptorrhyncha. 
