Ficus. 
— 169 — 
Moeaceae. 
pèreng^ j. Ju de res. Scmarang soms Panggang^ j. en soms Bërgedat, j. 
of Joejang, j. of Bihis, j. of Preh, j.; terwijl elk van diezelfde namen 
ook voor een paar andere Fm<s-soorten afwisselend gebezigd wordt. 
Bij Ngcbël P7‘èh, j. Bij Rogodjampi en Poeger Piih, j. of Blèprih, j. 
soms ook Pëlas-h'isikj j. en bij Pantjoer Ampoeloe, md. — Habitus: 
Hoogst eigenaardige, harde, vaak scheef-ruitvormige bladeren en soms zeer 
eigenaardige stam. Door de lange, uitstaande takken, waarvan de bladeren 
naar alle richtingen uitstaan, heeft de kroon een typisch ijlen kegelvorm. 
Ficus gibbossa. Bl. (m juventute epijjhgtica) 7'amuUs juve^ti- 
lihus scahrulis, saepe puhescentihus. FoUa forma et facie petiolata^ 
coriacea^ vulgo inaequilatei'e ovato-elliptica vel lanceolata, saepe fPotrihoidea, 
mine ohovato-lanceolata, vel uno latere gibhosa, apice saepius hrevi-acumi- 
nata vel aciita^ basi 8-nervia saepisshne ayiguste cuneata rarius obtusa^ 
siqwa saepe lucida^ glabra^ nervis later alïbu s promine^iübus et vulgo lucidis 
3 — 7 uhdnque, distincte reticulatis, 60—200 7nM. longa ; petioU 6 — 8 7nM.; 
stipulae ovaio-laitceolatae, 6 — 10 longae. Receptacula pedunculata^ axillariai 
solitai'ia, geminata vel pauca umbellata^ infra folia mserta^ 7natura [lava 
1 — 6' mM. lata^' (King). 
Ficus gibbosa, Bl. var. rigida (Bl.) Yal. — Bl. Bijdr. 465; — 
F. gibbosa typica King 1. c. 5 (pro parte). 
Bladeren (meestal grooter dan bij het type) zeer ongelijkzijdig, 
breed ruitvormig of scheef elliptisch, met zeer spits kort toegespitsten 
top, zeer hard en dik leerachtig, glimmend, sterk drienervig met 4 — 6 
paar onregelmatig geplaatste, boogvormige zijnerven, in sicco niet door 
de lichtergekleurde randen van het fij^ie adernet in ’t oogvallend 
(zooals bij het type). Vijgen (kleiner dan iypQ) ongesteeld^ mat 
eenigszins uitspringenden, door een duidel ijken ringwal omgeven navel. 
Bouw der bloemen als bij het type, ook de stijve, korte beharing 
van het bloemdek. Bij alle ons bekende vormen van het type zijn 
de bladeren smaller, bij den gewonen vorm veel stomper en hebben 
veel talrijker zijnerven, terwijl gewoonlijk het fijnste adernet door 
de lichte kleur der fijnste adertakken in het oog valt, wat bij deze 
variëteit niet het geval is. 
Woudreus, in de jeugd meestal epiphyt of halfklimmend-epi- 
phytisch en boomen omstrengelend (Baumwürger), op lateren leeftijd 
zelfstandig op den grond groeiend, in habitus zeer verschillend naar 
leeftijd en standplaats. Kruinhoogte tot 45 M. bij IJ M. stammid- 
