Ficus. 
199 — 
Moraceae. 
Boom ; zelfstandig groeiend, nooit epiphytiscli. Kruinhoogte tot 
10 bij 15 cM. stamdiaraeter. Stam nogal krom, laag bij den 
grond ordeloos vertakt, zonder luchtwortels (en ook zonder steltwortels). 
K r o o n gewoon, onregelmatig, laag aangezet. Takken hoogst merk- 
waardig dimorph : De uit den stamvoet ontspringende takken bla- 
derloos, touwvormig, slechts weinig vertakt, voor het grootste gedeelte 
over of onder de oppervlakte van den grond horizontaal kruipende, 
zonder normale (groene) bladeren, maar in groeten getale de vijgen 
dragende. Deze (de vijgen) zitten of in gering aantal zijdelings aan 
deze op wortels gelijkende, touwachtige takken of (meestal) in dichte, 
kogelvormige groepen bijeen, die gewoonlijk een middellijn van 10 — 25 
cM. hebben. Deze zonderlinge, vruchtdragende takken ontspringen 
in zeer groot aantal even boven of onder de oppervlakte van den 
grond uit den stamvoet en zijn soms tot 8 M. lang. De boven- 
aardsche, uit het hoogere gedeelte van den stam ontspringende tak- 
ken dragen normale (groene) bladeren, maar geen enkel receptaculum 
(vijg). Bladeren boven gewoon groen. Receptacula (jong) 
van buiten groen, rijp van buiten vuil geel, van binnen met vuil, 
waterachtig vocht gevuld. 
Aanm. Slechts twee exemplaren^ beide uit Palaboehanratoe (34712 en 34713 |3), in Herb. 
Kds, aanwezig, die met zekerheid tot deze zeldzame soort behooren; te kennen o. a. door 
de grove, wijd uitstaande beharing der jonge twygen, bladstelen en bladnerven, die zoo- 
wel door Miq als door King wordt aangehaald. Bovendien werden door Dr. Koorders 
nog eenige exemplaren uit Pringatnba 21916 ^ hiertoe gebracht, die evenals het type 
der soort kruipende takken uit het ondereinde van den stam voortbrengen. Aan deze 
takken zijn de langgesteelde (30 mM.), obovate, vooral bij den top met 5 hooge en 5 
dunnere ribben voorziene, met afvallende, aanliggende haren bedekte receptakels afzonder" 
lijk en bij paren geplaatst. Bovendien komen ook uit den stam nog dergelijke groepsgewijs 
geplaatste receptakels voort. Door de beharing (kort aanliggend, hard, op jonge takken 
en bladstelen) en den somtijds overstaanden bladstand wijken deze echter van F. Vriesiana 
af en komen daarentegen met F. hispida overeen. Een paar steriele exemplaren uit 
Noesakambangan eveneens door Dr. Koorders hiertoe gebracht behooren naar de beharing 
tot F. Jiisjjida, hoewel de bladvorm veel meer obovaat is dan bij die soort, hetgeen ook 
bij de exemplaren van Pringamba het geval is. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Niet bekend. Op Java: 
„Deze biologisch buitengewoon interessante boomsoort is tot dusver door 
mij op de volgende plaatsen gevonden. In de res. Preanger bij Palaboe- 
hanratoe op ongeveer 200 M. en 250 M. zeehoogte. In de res. Banjoemas 
op het eiland Noesakambangan op 200 M. en op het Midangan-gebergte 
