Moroceae. 
— 214 — 
Ficus. 
zonder smaak. Volwassen bladeren boven donkergroen, glimmend, 
onder dof, bleekgroen. Receptacula nagenoeg alle axillair of 
onmiddellijk onder de bladeren zijdelingscli aan jonge twijgen, nooit 
aan den stam en evenmin zijdelingsch aan oude takken. Jonge 
receptacula buiten donkergroen, zonder reuk, met wrangen smaak. 
Aanm. Talrijke exemplaren in Herb. Kds., waarvan vele door Kixg gedetermineerd. 
Opgemerkt moet nog worden, dat de bladvoet gewoonlijk niet, zooals door Kixg wordt 
opgegeven, sterk versmald is, maar meestal stomp of afgerond en bijna altijd soms vrjj 
sterk ongelijk, zoodat alleen de ééne zijde afgerond is. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Sumatra, Perak (Kixg), Bor- 
neo, Molukken (Miq.) Op Java: In de Preanger bij Takoka op 900 M. 
en 1200 M. op den G. Salak en op den Gedé bij Tjibodas op 1450 M. 
In de res. Tëgal op 1300 M. op den G Slamat bij Simpar. In de res. 
Pëkalon^an bij Soerdjo op 1300 M. In de res. Sëmarang bij Sepakoeng 
op 1200 M. in de res. Madioen bp Ngëbël op 1200 M. In Zuid-Pasoe- 
roehan bij Tangkil op 400 M. en in bet oerwoud Tëlëmojo. In de res. 
Bësoeki op bet Idjen-plateau op 1100 M., bij Pantjoer op 1000 M. en bij 
Simpolan op 700 M. — Voorkomen: Verstrooid of in kleine groepen 
(bijv. rondom bronnen in bet gebergte) groeiende, nogal algemeene boom- 
soort. — Standplaats: Uitsluitend aan bergbeken en nabij bronnen, 
zoowel in jong, secundair boseb als in oerwoud. Alleen in altijdgroene, 
heterogene bosseben. Xiet in de djatibosseben. — Blad af val: Altijd- 
groen. — Bloeitijd: bet gebeele jaar door. — Gebruik: Hout als te 
weinig duurzaam en te klein niet door de inlanders gebezigd. Schors^ 
enz.: geen nut aan de inlanders bekend. — Nog niet in cultuur gezien. 
Voor reboisatie met bet oog op irrigatie rondom bronnen in de bergstreken 
tusschen 800 M. en 1500 M. ter proefneming zeer aan te bevelen. — Inl. 
namen: Op den Salak Ki hogo^ s. In vele streken door de inlanders 
verward met de verwante F. fistulosa Reixw. en F. hispida en dan Beunjing^ 
s. en Bisoro, s. in "Vest-Java. In Ardjasari (op den G. Malabar) Ji/suro/?, 
s. door de ondervraagde inlanders genoemd (V.) en Wilodo, j. of ook 
zelfs Loewing, j. in Midden- en Oost-Java genoemd. Daarvan bij Simpar 
(Tëgal), Pringambd (Banjoemas) en Soerdjo (Pëkalongan) onderscheiden 
als Wiïodo-hanjoe.^ j. Op de voorlaatste plaats noemen de Javanen ech- 
ter de biologisch zoo interessante F. Vrieseana Miq. ook aldus bij Tëlë- 
mojo Todo^]. — Bij Pantjoer (Bësoeki) Kadjoe-hepel, md. genoemd. Deze 
laatste naam niet te verwisselen met Këpel^ j. van Midden-Java (zie Kds. 
Plantk. Woordenboek) somtijds Goendaïig, md. — Habitus: Xiet in het 
oogvallende, bijna uitsluitend tot bronnen en beekoevers beperkte, lage 
boom met okselstandige vijgvruchten en omgekeerd eivormig langwerpige 
bladeren. Ter onderscheiding van F. fistulosa kunnen groene, jonge 
bladeren en twijgtoppen dienen. 
Ficus lepicarpa, Bl. — y^Arlor jjavva. Bamnïi juveniles ad nodos in- 
o'assati, decidue pjiibescentes. Folia petiolata, alterna vel suhopposita., oho- 
vato-ohlonga, apice hreviter abrupte acuminata., basi valde attenuata^ saepe 
inaequalia, o-nervia (nervis 2 minutis)^ margine integra vel versus apicem 
