Ficus. 
— 223 
Moraceae. 
van de bladstelen 12.5 — 15 mM., met vilt bedekt of ruwacbtig; 
steunblaadjes lancetvormig, aan de buitenzijde behaard of met lange, 
zachte, verwarde haren, 7.5 mM. lang. Yijgen kort gesteeld of 
nagenoeg zittend in paren in de oksels der bladeren of de litteekens 
van afgevallen bladeren, obovaat kogel vormig tot afgeplat kogel- 
vormig; de mond in jeugdigen toestand eenigszins uitspringend; 
dicht bedekt met een kortharig, bruin vilt ; in rijpen toestand geel- 
achtig bruin tot karmijnrood gekleurd, bijna of geheel onbehaard, 
ongeveer 12.5 mM. in doorsnede; schutblaadjes aan den voet drie 
in getal, breed eivormig, behaard ; bloemstelen 2.5 — 7.5 mM. lang, 
forsch, dicht bedekt met een taankleurig vilt, dat evenwel vaak 
bijna geheel afwezig is. Mannelijke én galbloemen niet gezien; 
bloemdek der vrouwelijke bloemen vijfbladerig ; eierstok verlengd, 
elliptisch, stijl lang, draadvormig; de stempels van naburige bloemen 
vereenigd tot een dikke, in ’t midden verheven schijf ; het inwen- 
dige van de vijg met stijve haren bezet” (Ki^^g). 
Aanm. Wij vonden onder de Javaansche exemplaren dezer soort 3 wat den bouw 
der vruchten betreft nogal uiteenloopende vormen. Volledig materiaal zoowel cT als $ 
konden wij onderzoeken van levende exemplaren van F. piperifoUa Miq. De $ exem- 
plaren beantwoorden, wat de vijgen betreft, vrij goed aan de beschrijving van F. ohtusa 
bij King, alleen maakt King geen melding van den dikken, ringvormigen navel met 
nauw mondkanaal en bijna van mondschubben verstoken (veel gelijkend op hetgeen door 
King voor F. recurva wordt beschreven). Merkwaardig is de harde, dunne plaat, ont- 
staan door de vergroeiing der stempels. De cf vijgen, evenals de cf planten, zijn volmaakt 
gelijk aan de $ ; de veronderstelling van King, die geen $ exemplaren vond, dat deze 
misschien een afwijkenden habitus zouden hebben, blijkt dus ongegrond. Deze var. werd 
uitsluitend in de laagvlakte in West-Java gevonden. Door den bladvorm en beharing 
wijkt zij sterk van de beide andere af. De typische, door Miq. naar Zollinger zeer 
goed beschreven vorm heeft vruchten ter grootte van groote kersen (20 — 25 mM. breed) 
en schijnt aan King niet bekend te zijn geweest. Behalve door de grootte en beharing 
verschillen deze vijgen ook door het niet geheel vrijbladige bloemdek der steriele bloemen 
van piperifoUa. Deze variëteit werd op verschillende plaatsen in Midden- en Oost-Java 
boven 500 M. verzameld. Met dezen typischen vorm stemt een exemplaar van den G. 
Gede door de bladeren vrij goed overeen; hier is echter de navel der vijgen niet uit- 
springend ringvormig verdikt, en zijn de kleine, bolronde vijgen zacht aanliggend be- 
haard. Op het eerste gezicht verschillen de vijgen dus nogal van de beide andere. 
Onder de synoniemen wordt door King ook genoemd F. ahnfolia Miq. Ann. Mus iii 
278, 293 tab. X, D 1. 2. 3, Ofschoon de bladeren, wat de beschrij ving betreft, overeenstem- 
men, zijn bij de Miq. goed afgebeelde $ bloemen zoo totaal verschillend van F. obtusa, 
dat wij van oordeel zijn, dat dit synoniem geschrapt moet worden. Veel nader schijn* 
ons deze soort te komen bij F. melinocarpa Bl. (= F. obiusa King). 
