Moroceae. 
— 254 — 
Ficus. 
Aanm. Beschrijving naar talrijke exemplaren van Ilerb. Kds. en van Ilerb. Hort. 
Bog., voor het meerendeel door K[NG gedetermineerd. Er doen zich onder deze twee 
(ook door Kixg 1. c. p. 149 onderscheiden) vrij scherp verschillende typen voor. Bij 
het ééne meest gewone zijn de bladeren ongeveer rond, gaaf of 3— 5-lobbig en met een 
breeden, afgeronden of min of hartvormigen voet. Bij het tweede, dat met c/ir^rsocar/ja 
Pogonotro^Aie flavidnla Miq! = Zoll. Ilerb, 811 volgens Miq schijnt overeen 
te komen, zijn de bladeren meer obovaat met min of meer afgeronden of soms wigvormi' 
gen voet, daarbij kleiner zonder lobben. Vrij zeker is dit de door Blume geciteerde 
F. cliry^ocarpa Reinw, welke soort door King wellicht ten onrechte met F. aurata Miq^ 
van Sumatra vereenigd is. De laatste heeft -wel denzelfden bladvorm, maar veel sterker 
getande, goudkleurig langharige bladeren en kleinere, gesteelde, stijfharige vruchten en 
komt veel nader bij F. hirta. (Talrijke exemplaren dezer soort waren ook eerst door 
King tot F. hirta en later tot F. chrijsocarpa gebracht, m. i. moet deze naam voor 
dien van F. aurata Miq. plaats maken). Tusschen de beide door ons bedoelde vormen 
zijn in Herb. Kds. overgangen aanwezig en de exemplaren zijn door King zelf alle als 
F. fulva gedetermineerd. Toch nadert de vorm chrysocar 2 ja ook door de kleinere vruch- 
ten, die een meer stijve, nitstaande beharing hebben, tot F. hirta; terwijl zij bij de 
typische F. fulva een meer aanliggende, zljdeachtige beharing hebben. Door Miquel 
werd zelfs in Ann. iii p. 290 en 291 F. chrysocarpa om deze reden tot een andere 
sectie gebracht. 
Naar een drietal door ons levend waargenomen boomen van den typischen vorm op 
den G. Malabar tusschen 1000 en 1303 M. valt nog het volgende op te merken. Jonge 
stengels dikwijls fraai purperbruin evenals de onderzijde der jongste bladeren. Bladner- 
ven bij de jonge bladeren roodbruin, later b’eekgroen. De $ vijgen nu eens één of 
twee axillair aan de jonge twijgen, dan weer aan oudere twijgen onder de jonge zjj takken 
opeengehoopt. De cT slechts éénmaal aangetroffen en wel opeengehoopt aan oude twijgen 
aan de jonge zijtakken. De cT en $ vijgen zijn onderling gelijk, roodachtig groen en 
later meer oranje, dicht behaard met zijdeachtigen glans. De navel is eenigszins verheven, 
met 3 opstaande, langharige mondschubben, de binnenin geplaatste schubben alle horizontaal. 
De bloemdekken zijn fraai purper, de stempels wit; alleen in de jonge vijgen is een 
duidelijke, niet met vocht gevulde holte aanwezig. Wespjes werden in geen enkele van 
een 60-tal onderzochte $ vijgen van den jongsten tot don rijpen toestand aangetroffen. 
Bij de cT zijn reeds in halfwassen toestand (breedte 13 mM ) alle ovaria met wespen- 
larven gevuld. Grootste vijgen 30 mM. breed, 15 hoog. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Mal. schiereiland en Archipel, 
Andaman-eilanden, Burma. Op Java: In Z. W. Bantën bij Tjemara 
op 200 M. zeehoogte. In de Preanger bij Palaboehanratoe op ongeveer 
50 M. zeehoogte, bij Sanggrawa (Djampang-koelon) op 400 M. en in de 
afdeeling Soemedang bij Tomo op ongeveer 200 M. In de res. Peka- 
longan bij Soebah op 50 M. en 100 M. en bij Soerdjo op 800 M. In 
de res. Banjoemas bij Tjilatjap op Noesakambangan op 25 M. zeeii. en 
op het Midangan-gebergte bij Pringamba op 800 M. In de res. Madioen 
op den G. Wilis op 800 M. en op 1500 M. en afdalende tot 500 M. 
en bergopwaarts tot op 1600 M. In de res. Probolinggo op den G. 
Smeroe bij Waderan in de afd. Loeinadjang op 800 M. In de res. Bë- 
soeki op het Rahoen-Idjen gebergte bij Pantjoer tusschen 600 M. en 
1700 M. en bij Simpolan op 800 M., zoomede in de afdeeling Banjoewangi 
bij Rogodjampi op 50 M. zeehoogte. Dus in de Preanger on Bantën 
tot dusver alleen beneden 500 M., maar in Midden-Java bergopwaarts 
