Moraceae. 
— 258 — 
Ficus. 
reuk en zonder smaak. Jonge bladeren onder fraai bleekrose en 
.dof, boven zeer bleek roodbruin en iets glimmend, zonder reuk en 
zonder smaak. Receptacula van buiten in de jeugd (met bloe- 
men) bleekgroen en rijp fraai geelbruin of vuil bleek oranjebruin, van 
binnen rijp fraai purper. De receptaculumwand melkwit met veel wit 
melksap. De receptacula zitten vooral zijdelings beneden de bladeren 
aan het ontbladerde gedeelte der twijgen. De bladeren van een jeug- 
dige, nog onvertakte, 3 M. hooge plant met nog slechts 2 cM. staromid- 
dellijn (Kds. 32173 ( 3 ) zijn zeer verschillend in grootte en vorm; som- 
mige bladeren nagenoeg gaafrandig en ei-lancetvormig; andere bladeren 
breed hartvormig drielobbig met spitse, driehoekige slippen en zesmaal 
breeder en langer dan de kleinste bladeren van deze zelfde plant. 
Aanm. In Herb. Kds. bevinden zich talrijke exemplaren, die door King als F. alha 
waren gedetermineerd. Van deze zijn er echter slechts weinige, die ongeveer met de 
afbeelding en diagnose van King overeenkomen, o. a. eenige exemplaren van Tjibodas 
van den Slamat en den Prahoe. Het meerendeel verschilt van het type door de kleine, 
duidelijk gesteelde (steel 2—5 mM., dicht behaard) dun of grof bebaarde vruchten, ver- 
der door nagenoeg gaafrandige, dikwijls elliptische en naar den voet versmalde bladeren van 
de echte F. alha en behoort deels tot F. leucoptera Miq., deels tot F. tricolor Miq. (zie 
beneden). Deze beide soorten zijn echter ongetwijfeld slechts vormen van F. nivea El., 
die zeer waarschijnlijk terecht door King en Miquel beiden met i^. alha Bl. vereenigd is. 
Bij volwassen exemplaren zijn de bladeren nagenoeg gaafrandig. Bij jonge somtijds 
(of altijd?) breed drielobbig. De bladvoet is slechts hoogst zelden min of meer hartvor- 
mig, bijna altijd versmald afgerond, zeldzamer breed afgerond. Vermelding verdient een 
exemplaar in Herb. Kds. (37873 dat op den Tengger tusschen 1900 en 2100 M. 
zeehoogte verzameld is, terwijl, evenals ook door King wordt opgegeven, 1 600 M. de grootste 
hoogte is, waarop de soort anders wordt aangetroffen. Dit exemplaar heeft zittende, 
kort behaarde vruchten en eivormige, getande bladeren, met klierachtige plekken aan 
de onderste nerfoksels. Het beantwoordt zeer goed aan de beschrijving van F. alha. 
Geogr. verspreiding: Buiten Java: Zuidel. deel v. h. Maleische 
schiereiland en Mal. Archipel tot 1600 M. zeehoogte. Op Java: In 
West- en Midden-Java op talrijke punten verzameld; zeer zelden in 
Oost Java o a. : In de res. Banten op den G Karang op 700 M. en 
op den G. Poelasari op 1000 M. ; in de res. Batavia op den G. Salak 
bij Wareng-loa; in de res. Preanger op den G. Gedé bij Tjibodas op 
1400 M. en 1600 M, op den G. Galoeuggoeng bij Pangentjongan 
op 1300 M., op het Pengalengan-plateau op 1600 M., bij Tjigenténg 
op 1500 M., bij Takoka op 1200 M en bij Palaboehanratoe op onge- 
veer 300 M. In de res. Tegal op den G. Slamat bij Sirapar op 1100 
M. In de res. Pëkalongan bij Soerdjo op den N. W. Prahoe tusschen 
1200 en 1500 M. In de res. Banjoemas bij Pringambd op 800 M. 
In de res. Këdoe op den G. Sendoro tusschen 1300 M. en 1700 M. In 
de res. Sëmarang op den Oengaran op 1300 M. boven Geboegan. In de 
res. Madioen op den G. Wilis boven I^gëbël tusschen 1200 M. en 1400 M. 
