Ficus. 
— 259 — 
Moraceae. 
zeehoogte. In Oost- Java op den Tengger tusschen 1900 en 2100 M. 
zeehoogte. Dus in Midden- en West-Java beneden 1700 M. — Voorko- 
men: Niet gezelliggroeiende, maar in sommige streken o a. op den Gr. 
Wilis op 1250 M. zeer algemeen. Beneden 500 M. in West-Java zeer 
zeldzaam en in Midden- Ja va alleen op grootere zeehoogte. — Stand- 
plaats: Niet in dichtgesloten, hoogstammig, altijd groen oerwoud, maar 
of in ijlgroeiende, oorspronkelijke bergwouden of in jonge, secundaire 
bosschen. In de laatste vooral veelvuldig. — Bladafval: Meestal? al- 
tijdgroen. — Bloei tij d: het geheele jaar door. — Gebruik: Hout te 
klein en te weinig duurzaam, niet door de inlanders gebezigd. Schors: 
Met de schors bindt men in Palaboehanratoe de rijstbossen te velde, 
maar elders was aan de ondervraagde inlanders geen nut bekend. Bevat 
zeer veel melksap. Bij een exemplaar van den Tengger (37873 |3) werd 
aangeteekend; „Speciaal voor houten rijstlepels boven alle soorten ver- 
kozen en hiertoe zelfs aangeplant.” — Cultuur: Niet in cultuur gezien, 
behalve op den Tengger. In reboisaties ongetwijfeld bruikbaar als voor- 
looper van langer levende boomsoorten. — I n 1. namen: Bij Ngëbel 
(Madioen) en bij Pringamb^ (Banjoemas) Kehak^ j. Bij Këdoeng (Këdoe) 
en Soerdjo (Pëkalongan) Kèhëk, j. Bij Simpar (Tegal) Këbëk-bèrang, j. 
ter onderscheiding van een daar Kebek, j. genoemde andere Ficus-soort. 
In de Preanger bij Tjigënteng, Takoka, Tjibodas, enz. nu eens Hamer ang, 
s. dan weer Hamberang^ s. dan weêr Hamberang-leutik^ a. oi Hambèrang- 
lakij s. Bij Tjimanoek in Bantën en bij Palaboehanratoe in de Preanger 
Seuhang, s. of Ki-seuhang, s. De laatste naam nogal locaal, maar toch 
vrij vast. De overige namen meest ook aan een paar andere jF«c?<$-soorten 
beantwoordende. — Habitus: Kleine boom, die nogal kenbaar is aan 
de van onderen grijswitte, viltige bladeren, die bij volwassen boomen 
bijna gaafrandig en bij jonge planten diep drielobbig zijn. Van Ficus 
toxicaria, die ook onder witte bladeren heeft, o. m. te onder scheiden door 
de veel kleinere en bij volwassen boomen nooit gelobde bladeren . 
Ficus alba Bl. — y^Arbor parva foliis guam maxime variis subtus albis 
vel cinnamomeis. Folia longa petiolata^ ovato-lanceolata^ ovata^ subrhom- 
boideo-elliptica^ basi angustata^ rarius cordata^ vel rhoniboideo-obovato-rotun- 
data basi interdum profunde cordata, apice acuminata^ saepe acute 3~fida, 
in ramulis sterilibus saepe maxima et 5—7-palmatiloba^ margine irregula- 
riter dentata^ basi trinervia^ membranacea^ supra scabrida vel paree hispida ^ 
subtus tomento albo^ rarius pallide fulvo, brevi dense obtecta, nervis latera- 
libus utringue 3-4, venis transversis. Folia 125 — 200 mM. longa. Pe- 
tioli 40 — 75 mM., pubescentes vel glabri. Stipulae ovato-lanceolatae, pubes- 
centes, glabrescentes, 7.5 — 12.5 mM. longae. Receptacula sessilia, geminata, 
axiltaria, depresso-globosa, raro ovoidea, subumbonata, junior a pubescentia, 
matura laevia, lutea, 7.5—10 mM. lata, bracteis basalibus 3 late ovatis 
obtusis''’ (King). 
Obs. Folia saepe remote minnte subserrata sed haud raro integerrima, 
basis in speciminïbus nostris vulgo obtusa; laminae forma saepissime 
