Moeaceae. 
— 266 
Ficus. 
trekking op een lang toegespitsten bladvorm met grof getanden rand, die ook op Java 
voorkomt (uitsluitend bij Jongere exemplaren?), De vorm chiorocarpa van Hongkongi 
door Kino als var. afgeselieiden, komt volgens Kds. ook op Java voor (is eeliter niet in 
llerb. Kds. aangeduid) en zou zich onderscheiden door in rijpen toestand groene vruchten, 
terwijl de gewone vorm donkerroode vruchten zou hebben. In Ardjasari op den G- 
Malabar, waar de soort in jong oerbosch (spontane reboisatie) nogal veel voorkomt, onder- 
scheiden de inlanders (evenals volgens Kds, bij Pelaboean aan de Zuidkust) twee varië- 
teiten, waarvan de ééne hondcmg^ sund., de andere lèJès sund. genoemd wordt. Uit het 
door mij verzamelde materiaal van hondang en het mij aangebrachte van lèlès kon ik 
do volgende verschillen constateeren. Rijpe vijgen bij beide donkergroen met roode vlam- 
men, de overrijpe bij lèlès donker roodbruin; bij kondang niet waargenomen ; bij A'onrfaniy 
de vrucht meer obconisch, bij lèlès meer afgeplat-bolvormig. Bij kondang de grootste 
vrucht nog geen 35 raM. breed, bij UUs 40 — 55 mM. breed. Bij kondang de rolronde 
vruchtsteel aan den top ringvormig gezwollen met zeer korte, breede, gewimperde 
bracteeën ; bij UJès aan den top geleidelijk verdikt en met grootere bracteeën. kondang 
de bladeren met afgeronden, soms zelfs eenigszins wigvormigen, zelden zwak uitgeranden 
voet. Bij Ulès bijna alle bladeren hartvormig, daarbij meer leerachtig en tusschen de 
aderen opgeblazen. Bij kondang de stipulae 10, bij Ulès 18 mM. lang. Er zou dus 
misschien aanleiding bestaan om de Ulès als var. macrocarpa af te zonderen, daar 
althans op den Malabar de kondang de meer gewone vorm is. Ook geeft King als 
breedte der vrucht slechts 25 mM. Het zou echter ook kunnen zijn dat deze kondang 
d>^zelfde is, die reeds als var. clilorocarpa beschreven is. Bij een aantal exemplaren 
van Ilerb. Kds. zijn de bladeren aan de onderzijde op de nerven duidelijk zachtharig. 
Bladeren van enkele exemplaren van eenige dezelfde hoornen, maar van oudere takken 
waren daarentegen geheel onbehaard, zoodat er geen aanleiding schijnt te bestaan om 
een var. pnhescms op te stellen. Echter zijn bij verreweg de meeste hoornen alle bla- 
deren geheel onbehaard. 
„Ge O gr. verspreiding; Buiten Java: Voor- en Achter-Indië,-Ma- 
laka, Mal. archipel (King). Op Java: Zoowel in horizontalen als in 
vertikalen zin is deze Ficus op Java zeer ver verspreid. Weinig hoornen 
zijn zoo algemeen verspreid op Java te vinden en daarbjj zóó gemakkelijk 
kenbaar. Tot dusver o. a. op de volgende plaatsen door Koorders waar- 
genomen : In Bantën bij Tjemara op 10 M, en boven Tjimanoek op den 
G. Karang en G. Poelosari op 1000 M. In de Preanger bij Palaboehan- 
ratoe op 5 M. en 200 M., bij Takóka op 1200 M.. bij Tjibodas op den 
G. Gedé op 1450 M. en bjj Tomo op 50 M. zeehoogte. In de res. Batavia 
bij Buitenzorg op 360 M., bij Dépok op 150 M., euz. In de res. Tëgal 
bij Margasari op 50 M. en op den G. Slamat boven Simpar op 1300 M. 
In de res. Banjoemas op Nocsakambangan op 10 M. en bij Pringambd 
op 1000 M. In de res. Pëkalongan op 20 M. bij Soebah en op 1000 M. 
bij Soerdjo. In de res. Sëmarang op 1200 M. op den G. Tëlëmojo en 
G. Oengaran boven G. Sepakoeng en boven Geboegan. In de res. Ja- 
para bij Ngarengan op 50 M,, enz. In de res Këdiri bij Pare op 200 
M., bij Parang op 900 M. In de res. Madioen op den G. Wilis van den 
voet tot op 145 M. zeehoogte boven Ngëbël en op den G. Pandan op 
500 M. bij Klangoen. In de res. Bësoeki op 5 M. bij Poeger, op 700 M. 
bij Simpolan, op 20 M. bij Banjoewangi en op 1000 M. bij Pantjoer, in 
het schiereiland Poerwo (atd. Banjoewangi) op 10 M. zeehoogte. — Voor- 
komen: Niet gezellig-groeiend, maar in vele streken in een groot aan- 
tal individuen in hetzelfde bosch. Ook buiten de bosschen in gras* en 
