0 ( 100 ) & 
§. LXXV. 
Omnes hi Ranunculi habuerunt fuos Botanicos, a qui- 
bus diftmcti iunt fuis nominibus. Et prior videtur efle Ra- 
n-mculus alpinus patenfi repenti fimilisfed minor micheli a) 
apud tillivm. An & Ranunculus IV. martens b) ? non re- 
cedit. Mihi vero certiflime, etfi in Gottbardo & fupremis 
alpibus proveniat, eft ipfiflimus erettus acris, neque aliam 
ob rationem ejus memini, quam ut 'monerem, ne pro novo 
habeatur ab aliquo cv^tTiCponuv, 
§. LXXVI. 
Alter (lxxii.J dudum a johanne bavhino a) traditus 
eft pro varietate albi , & ejus icon albi iconi adjecta b).Eum 
martens pro fecundo c) delineat , nift forte ob floris exi- 
guitatem ieparari debeat, linnjevs Ranunculum dixitcau- 
le uni floro foliis radicalibus palmatis , caulinis multipartitis 
fejfilibus d), deditque iconem noftri fimiliimam, uti ne- 
que defunt mihi fpecimina, in quibus caulis foliis deftitu- 
tus humilitate pygmceum e) ejus refert. Eumdem, ob lanu- 
ginofos cauliculos, & folia exigua, intelligere videtur 
schevchzervs, quando Ranunculum faxatilem magno flore 
f) in alpibus nafci dicit. Eo nomine plantam defcripferat 
caspar bavhinvs g), ita ut non recedat defcriptioanoftro, 
fed 
a) Ilort. Pifan. p. F45'. 
b) It. Sfitzberg c. IV- T. I. ad D. 
a) III. p. 861. 
b) Superiorum interior, non malai 
c) I. c. T. G. f. e. 
dj Flor. Lapon. 232. T. III. £2. 
n) varietas I. c. T. III. f. 3. 
f) It. I.p. 4 6. in M.Jeci id Lauiertgrad &£> 
gj Frodr. p. ps. Fin r 
