Thymelaeaceae. 
— 54 - 
gebaseerde soortskenmerken. Voorzoover dit d« vereeeigiog der Chinee- 
sche en Oost- Aziatische soort met de Australische en Maleisehe soorten be- 
treft acht ik deze opvatting bepaald onjuist, Zooals uit de hierboven 
staande kenmerken blijkt, verschilt !F. viridifiora in talrijke constante 
kenmerken van de beide javaansche soorten. Deze kenmerken betreffen 
ook den discus, die naar het mij voorkomt tot dusver altijd onjuist be- 
schreven is. Zij is bij geen enkele door mij onderzochte Wikstroemia 
napvormig en bestaat evenmin ooit uit 4 vrije lobben zooals door Meissn. 
voor verschillende soorten wordt opgegeven, maar bestaat altijd uit twee 
afgezonderd scheef tegenover elkaarstaande helften, die soms enkelvoudig 
en smal zijn, fJF. viridifiora) bij andere soorten daarentegen op ver- 
schillende diepte ingesneden en verdeeld, soms zoo diep gescheiden, dat 
men een derde en vierde lobje heeft kunnen waarnemen (overige soorten). 
De consistentie en kleur oer bladeren en de habitus maken bovendien 
Jf\ viridifiora tot een zeer gekenmerkte soort. Veel minder scherp zijn 
de verschillen tusschen de beide andere javaansche soorten, hun soorts- 
verschillen zijn bijna gradueel (beharing en afmeting) en staan zeer 
waarschijnlijk in nauw verband met de standplaats, IT. Junghuhniana^ 
met forschen groei, groote bladeren met droppelpunt on geringere beharing 
in de regenbosscheri van het gebergte en W . Candolleana mQtk\Q\xïQ \\\Qt 
toegespitste bladeren, sterker beharing en korte interuodiën in de ooste- 
lijke rotsachtige streken nabij het strand. 
Wanneer men W. Spanoghei van Timor (met bloeiwijzen als TF^ 
iiiilmu en stompe bladeren) en W. tenidramis van Banka (met bladeren 
als W. Junghuhnii en behaarde bloeiwijzen mede in vergelijking neemt, 
dan zou er wel aanleiding bestaan deze 4 soorten als subspecies van een 
zeer verbreide soort te beschouwen die zich ook over Nieuw-Guinea en 
Australië en waarschijnlijk ook verder oostelijk over de Gezelschapseilan- 
den en naar het Westen tot in China voortzet (Zie Meissxer in Prod. 
1. c. p. 545 TT. Spanoghbi in China, Gaudichaud No. 67). Dit is de FT^ 
indica der schrijvers (liooK et Arx. in Beech. Voyage pag. 68 tab. 15 
en Bentham in Flora austr.). In Banka komen zoowel het viridifiora als 
het indicad^^e {JV. termiiramis Miq.) voor en er kan niet ernstig aan 
gedacht worden deze beide soorten als één te beschouwen. 
Wikstroemia riridillora Meissn. in Dc. Prod. XIV 2 p. 546 ; 
Henth. F1. Ilongk. 297. ? an Daphne L. Spec. I 357 ; Willd. 
III, p. 1, p. 42. — Wikstroemia indica C. A. Mey. var. viridifiora 
Hook. f. in Fl. Br. Ind. V. p. 195= FF. androsaemifolia Meissn. 
1. c. ? 
Heestertje 30 — 40 cM. hoog. Twijgen dun, rolrond min of meer 
dichotoom vertakt donkerbruin fijn gerimpeld met talrijke in ’t oog- 
vallende litteekens der afgev. blaren. Bladeren zeer kort gesteeld 
meestal elliptisch of obovaat-elliptisch of min of meer eivormig met 
wigvorraigen voet en afgeronden soms uitgeranden of zeer stompen 
top, echter ook lancetvormig aan beide uiteinden spits, in sicco pa- 
