- 55 ~ 
Thymelaeaceae. 
pierachtig vaa boven bruin of olijfbruin ook wel loodkleurig, van 
onderen lichter-kastanje bruin, met talrijke schuin-opstaande zeer 
dunne nerven. Blad 15 — 40 mm. lang, 6 — 18 mm. breed. Bladst. 
1 — 2 mm. Bloemen meest 5—7 in kort-gesteelde bundels aan de 
twijgtoppen. Hoofdsteel dun 1 — 5 mm. lang zonder schutbladen 
met afvallende zijdeachtige haren. Bloemsteeltjes zeer kort 0.5 — 1.2 
mm., dun met aanliggende haartjes. Bloemen in sicco + 8—10 
mm. lang met verspreide aanliggende haren. Kelkbladen afgerond 
niet langer dan breed, de twee binnenste kleiner, soms met hart- 
vormigen voet 2.5-r«3.5 mm, lang. Stijl aanwezig, zeer kort. Eier- 
stok obovaat-langwerpig aan den afgeronden top met talrijke op- 
staande haren, die zoo lang zijn als de stijl. Discuslobben ruim 
half zoo lang als de eierstok (bij nog niet geheel open bloemen) 
eierstok 0.6 mm , lobben 0.33 mm , lijnvormig naar boven dikwijls 
versmald, maar altijd met afgeronden of afgeknotten dikwijls scheeven 
top, twee in getal (niet 4 zooals Meissner opgeeft), geheel vrij, + 
asymmetrisch over elkaar geplaatst, gemeten in de levende bloem 
1.1 — 1.3 mm. lang onder 0.30 — 0.38 mm. breed bij den top 0.2 — 0.1 
mm. Bloemen grasgroen met een gele tint op de kelkslippen, 
helmknoppen fraai rood-oranje. (Bij een gedroogde bloem eierstok 
0.6 ram., discuslobben 0.33 mm.). 
Aamn. Beschrijving naar exemplaren in Buitenzorg wildgroeiend, echter nog 
slechts in de nabijheid van ’s Lands Plantentuin aangetroffen waaruit zij klaar- 
blijkelijk ontsnapt zijn ; vergeleken met exemplaren uit Hongkong Herb. Hance 
No. 959. en Weiss No. 1568 en andere uit den Hort. bot. Calc. Volgens Hooker 
zoude zij ook in Chittagong, Tenasserim en Singapore aangetroffen zijn. In Banka 
werd een nog onbeschreven met ïï’. viridiflora zeer verwante soort verzameld, 
die echter do >r den afgeknotten bladvoet en de meer leerachtige bladeren ver- 
schilt. Verder naar het oosten werd deze soort nog niet aangetroffen. Hookek 
en Bentham beschouwen haar als een variëteit van W indica C. A. Mey. Dit 
strijdt echter zoowel met de beschrijving van Meissner (Bij W. indica C. A. 
Mey moet de schijf napvormig zijn) als de beschrijving en afb. in Hook. et Arn. 
Bot. Beech, Voy, tab. 15 waar de kelkbladen lancetvormig zijn, de eierstok on- 
behaard is en de bladeren een andere nervatuur en consistentie schijnen te heb- 
ben. Dat de daar afgebeelde in de Gezelschap.s-eilanden verzamelde soort met 
Daphne indica L. uit China identiek zou zijn zooals algemeen aangenomen schijnt 
te worden, lijkt mij wel twijfelachtig. Ook is de beschrijving van de schijf bij 
Meyer en Meissner hoogstwaarschijnlijk onjuist. Het lijkt mij dan ook niet on- 
waarschijnlijk dat niet \V. indica Meyer, maar inderdaad \V. viridiflora Meiss- 
ner met Daphne indica van Linnaeüs identiek is en deze dus feitelijk W. indica 
moest heeten. In elk geval is zij echter m i. geen variëteit van IV. indica C. A. 
Meyer, maar een goede, zelfstandige soort, van een oostwaarts zeer beperkte 
verspreiding. Zoolang deze soort niet met het authentiek van Linnaeüs is verge- 
leken, zal zij den naam TV. viridiflora Meissn moeten behouden, 
Geogr. verspreding Buiten Jam : China, (Hongkong), Bengalen 
(teste Hook. f.). Op Java: Alleen in de nabijheid van ’s Lands Plantentuin 
