Ektcaceae. 
98 - 
openspringend, zwartviolet of violet; stuifmeel wit. Vruchtbeginsel 
met het bloemsteeltje gewoonlijk een stompen hoek makend, scheef 
kegehormig langwerpig, ökantig, meestal meer of minder dicht be- 
haard, soms met ijl geplaatste schubjes, groen, c. 0.8 — 0.9 cm. lang, 
0.325—0.35 cm dik, 5hokkig; stijl licht gebogen, rolrond, aan den 
voet dikwijls wat behaard, verder kaal, purper of zeer bleek, c. 2.7 — 3.7 
cm. lang ; stempel dik knopvormig, door groeven ölobbig, de lobben 
overlangs geribd, kleverig, donkerpurper of vrij lichtrood, c. 0.35 cm. 
in doorsnee. Schijf ringvormig, straalvormig lOtandig, naar binnen 
zeer kort behaard, lichtgroen, c. 0.4 — 0.55 cm. in doorsnee, de tanden 
later verdikt. Doosvrucht door den stijl gekroond, verlengd, smal, 
meestal meer of minder gebogen, spits, 5kantig, 5groevig, meer of 
minder behaard of nagenoeg kaal, c. 3.5 — 4.75 cm. lang, 0,7— 0.8 
cm. in doorsnee, van boven naar beneden schotverdeelend in 5 klep- 
pen openspringend, met zeer talrjjke zaden. Zaden zeer klein, smal 
langwerpig, c. 0.1 cm. lang, aan beide einden met een lijnvormigen 
vleugel, in het geheel c. 0.6 — 0.7 cm. lang. 
Heester; hoogte tot ongeveer 2.5 m. 
Aanni. Beschrijving’ in hoofdzaak naar levend, op den Salak verzameld ma- 
teriaal, verder naar talrijke exemplaren in Herb. Kds. en Ilerb. Bog., zoowel 
gedroogd als in spiritus bewaard. Vergeleken met een authentiek. 
Met King en Gamble ben ik het eens, dat Rh. Teysmannii Miq. niet als soor- 
telijk verschillend van Rh. javanicum te beschouwen is. Zelfs schijnt het mij 
volstrekt niet zeker, dat er voldoende grond is die plant als een variëteit af te 
scheiden. Het eenige verschil toch zou bestaan in de kleur der kroon en het 
schijnt volstrekt niet zeker, dat er geen overgangsvormen zouden bestaan. Op 
zulke overgangsvormen zouden eenige aanteekeningen in Herb. Kds. duiden. Zoo 
wordt bij n. 26520 (3 van Pangentjongan de bloem beschreven als roodachtig geel, 
die van n. 26334 (3 van Tjigenteng als oranjegeel en die van n. 24462 (3 van den 
Salak als oranje lichtgeel. Het moet echter opgemerkt worden, dat deze aan- 
teekeningen door inlanders, die zooals bekend is, zeer weinig gevoel voor kleuren 
hebben, gemaakt zijn en dus met groote voorzichtigheid gebruikt dienen te worden. 
Een bleek oranje gekleurde vorm, overigens in niets van het type verschillend, 
werd in December 1910 door den heer C. A. Backer op den Salak verzameld. 
Dit exemplaar groeide in donkere schaduw. 
Volgens een aanteekening van Dr. Koorders in het herbarium zou de bloem- 
kroon bij exemplaren van den top van den Salak oranjegeel met rood zijn. De 
door mij bij den krater verzamelde exemplaren hadden alle de gewone oranjekleur. 
Van de door Miquel opgegeven verschillen tusschen Rh. javanicum en Rh. 
Teysmannii vermelden King en Gamble, belialve de gele kroon, alleen het diclit 
behaarde vruchtbeginsel en de bij den voet behaarde lielmdraden bij Rh. Tey^- 
mannii. Uit mijn onderzoek is echter gebleken, dat deze kenmerken even goed 
bij de typische Rh. javanicum voorkomen en dat ook de overige door Miquel 
opgesomde verschillen geen steek houden. Hoewel ik geen versch materiaal van 
Rh. lyysmannii onderzocht heb, meen ik toch uit het bovenstaande te mogen 
besluiten, dat we slechts met een kleurverscheidenheid te maken hebben. 
King en Gamble zeggen, dat Rh javanicum geen schubjes op de bladeren 
lieeft. Hoewel het aantal daarvan soms zeer gering is, heb ik toch geen vormen 
gezien, waarbij ze geheel ontbreken. 
