Tectona. 
— 167 
Yerbenaceae. 
aan de toppen der twijgen meestal meer afgerond met korte spitse 
punt en korten platten steel, bij jonge loten de bladeren zeer groot, 
zittend. Bladeren aan de bovenzijde ruw, in sicco dicht bedekt 
met groote ronde op wratten gelijkende stippels (die echter in vivo 
niet te onderscheiden zijn); van onderen met sterk uitspringende 
vorkswijze vertakte zijnerven en een dikke zachte uit enkelvoudige 
en vertakte haren gevormde haarbekleeding ; waartusschen talrijke 
glimmend-zwarte zittende klierharen Bij jonge loten zijn de bla- 
deren van den zelfden vorm als aan bloeiende takken, maar zeer 
groot en dikwwijls minder behaard en in dezelfde mate rijker aan 
klierharen. Terminale groote, kruistakkige bloei wij zen uit saam- 
gestelde gevorkte bijschermen samengesteld, melig-behaard, en met 
klieren bedekt. Bloemen klein, gesteeld, zelden 5- meestal 6 — 7- 
tallig; bij de exemplaren uit West- Java echter voor zoover bekend 
meest 6-, hoogst-zelden 7-tallig bij dat uit Banten 9759 soms 
5-tallig; kroon bijna radvormig, keel onbehaard] meeldraden recht, 
ver uitstekend; eierstok aan den voet glad, honigafscheidend, van 
boven melig en klierachtig behaard. Vrucht grof behaard, steen dik, 
houtig geribd 2 — 4zadig. Kelk opgeblazen veel grooter dan de vrucht. 
Aamn. Beschrijving geheel naar Herb. Kds. 
Door de dilcAvijls zittende bladeren, den aard der beharing, en de dikwijls vooral bij 
de Oost- Javaansche 7-tallige bloemen onderscheiden zich de Javaansche exemplaren nii t 
onbelangrijk van de Engelsch-Indische. Bij deze moet echter naar de door ons vei-ge- 
leken exemplaren, van Brandis en Falconer (752) uit Achter-Indië (Burmah), Gamrle 
15245 en Thomson (Maisore uit Voor Indië), wel onderscheid gemaakt worden tusschen 
de eerst- en laatstgenoemde, daar voornamelijk de beide laatstgenoemde zich door een korte, 
wollige zeer dicht-aangedrukte harde viltbekleeding, van de grof-zachtbehaarde Javaan- 
sche exemplaren aanzienlijk onderscheiden; terwijl die van Achter-Indië en een exemplaar 
van WiGiiT van Southern-Peninsula 2306 meer tusschen beide instaan. Daar er tot 
dusver van de Engelsch-Indische vormen en de verschillende variëteiten, die men daar- 
onder wellicht zou kunnen onderscheiden niets onderzocht schijnt te zijn en de beschrij- 
ving van Tectona grandjs bij Roxburgh (niet die van Clarke) geheel op de Javaan- 
sche past, hebben wij geaarzeld de Javaansche vorm als variëteit af te scheiden, waartoe 
hoogst-waarschijnlijk een uitvoerig monographisch onderzoek der soort wel aanleiding 
kan geven. 
Overigens moeten wij opmerken, dat de reeds door zoovelen beschrevene en sedert een 
paar eeuwen bekende, Tectona grandis tot de uit een morpbologisch oogpunt minder goed 
bekende hoornen behoort. Zoo zouden o. a. de zeer uiteenloopende baarvormen (zeer ten 
onrechte bij de Engelsche schrijvers sterharen genoemd) de in ’t oogvallende kleurstof- 
klieren (ook bij het exemplaar van Wigi[t 2306 door ons waargenomen) wellicht 
een nader onderzoek verdienen. 
