Yekbenackae. 
— 218 — 
Avicennia. 
kroon evenals de helnidraden geheel bleek oranjegeel. Helmknoppen 
spoedig bijna zwart-verdrogend. Stamper geheel bleek grijsgroen. 
Bladeren (volwassen): boven gewoon groen glimmend; onder dof 
zeer bleekgeelgroen; (niet grijs witzooals bij de vorige soort) reukeloos; 
met zoutachtigen smaak. 
Aanm. Beschrijving naar zeer talrjjke exemplaren van Herb. Kds. van één standplaats 
(Poeger) en duur niet varieerend en geheel den typischen o. a door Wallicii afgebeel den 
vorm opleverend. In Pasoeroehan werd behalve de gewone vorm ook een vorm gevonden 
met zeer k’eine bloemen en uiterst korte helmdraden, en met lichtere en iets smallere 
bladeren, maar evenals hier de bloemen in hoofdjes en de stijl verlengd docb bijna 
onbehaard. Volgens Schimcer 1. c. p. 99 varieert deze soort in bladvorm, beharing, bloei- 
wijze, lengte van den stijl, grootte en v^rm der vrucht, vorm en dichtheid der haren 
van de kiem wortel; volgens hem is dan ook Avicennia alba Bl. niet scherp van 
deze te scheiden. 
Geogr. verspreiding: op Java: In Oost- Ja va en daar alleen 
in vloedbosschen; vooral aan de mondingen van rivieren. In som- 
mige streken o. a. bij Poeger in Zuid-Besoeki bijzonder algemeen. 
Daar hebben vele der zeer oude, door afkappen der takken be- 
schadigde boomen geheel den habitus van Hollandsche knotwilgen; 
andere zijn daar echter tot 20 Meter hooge boomen opgegroeid. Een 
specimen van Balèkambang^ aan de Zuidkust van het district Djampang- 
koelon in West-Java is door ons met eenigen twijfel tot deze soort 
gebracht. Buiten Java: Tengevolge der nog onzekere synonymie niet 
nauwkeurig optegeven ; evenals de volgende soort naar het schijnt inde 
vloedbosschen van geheel tropisch Azië en Noord Australië — Stand- 
plaats: Uitsluitend op slijkbodem binnen het bereik van eb en vloed, steeds 
dus alleen op ziltigen grond; bij voorkeur in brakwatermoerassen. — 
Voorkomen: Verstrooid tusschen Sonneratia^ AegiceraSy Bruguiera 
en andere boomen der vloedbosschen ; soms daarin echter kleine boschjes 
vormende, die meestal uit slechts een der 2 Avicennia-^ooTÏQn bestaan. — 
Ademwortels: De Avicennia-^ooriQB. brengen evenals Sonneratia 
acida (zie K. et V. deel I) buitengewoon lange, kabeltouwachtige wortels 
voort, die horizontaal ondiep onder de oppervlakte van het slijk kruipen 
en asperge-achtige zijtakken afgeven, die naar boven groeien, negatief- 
geotropisch in de lucht rechtop staan en een poreuze structuur hebben. 
De anatomische bouw van deze ademwortels is door Schenck, Goebel 
en ScHiMPER beschreven (Schimper Indomalaische Strandfl. 1. c.) — 
Viviparie: Zooals bekend is, behoort Avicennia evenals de mangrove- 
boomen Aegiceras^ Bruguiera^ Bhizophora en Ceonops^ tot de vivipare of 
levendbarende planten, doordat de zaden aan den boom ontkiemen en de 
kiem zich vóór het afvallen ten koste van de moederplant verder ont- 
wikkelt. De verspreiding der in groote hoeveelheden voortgebrachte 
zaden geschiedt waarschijnlijk door eb en vloed. Karsten 1. c. heeft 
de volgende doeltreffende biologische indeeling gemaakt voor de planten 
der vloedbosschen („Mangrove”): (1. Echt vivipar, langzaam groeiend, 
zonder bijzondere ademwortels, de wortels met rijkontwikkeld lucht- 
ververschings-weefsel: Ceriops^ Bhizophora^ Aegiceras; (2. Echt vivipar, 
maar met ademwortels en hoogontwikkeld luchtververschingsweefsel : 
