INTERPRETACION DE UN PASAJE DE LA I LI AD A 
497 
Thetidis et i\chillis colloquium libro I incohatum libro XVIII 
repetitur. Utraque autem pars propter sermonis et argument! 
similitudinem cohaeret. Itaque non solum proclive est ad coni- 
ciendum utramquc partem eiusdem poetae esse, sed etiam veri- 
simile est utramque ab illo, qui libros V^II- VIII IX in ordinem 
redegisset, confectam esse. Illius enim poetae vestigia in ea 
parte, quae Patrocleae proxima esset, deprehendi supra monui. 
Inter eos autem libri I versus, quibus Thetidis ct Achillis collo- 
quium narratur, dignus est qui notetur versus 392, quo Briseis 
Brisei filia nominatur; cf. U. de Wilamowitz Moellendorff, 
Quaestiones Homericae, p. 410. Qua re haec pars ab eis, qui- 
bus Graecorum concio refertur, versibus primi libri distinguitur 
et cum libro IX coniungitur, cf. IX 132 et 274. Accedit quod 
notissimum illud discrimen inter libri I partem priorcm et pos- 
teriorcm intercedit, quod versibus I 423 et 424 proditur. Ter- 
tiam rationem addere possum; nam mihi constat versus II 
142-368 ex eius carrninis, quo Graecorum concio prior narra- 
retur, reliqua parte imitatione expresses esse. Itaque utramque 
concionem, illam quae prime, et illam, quae altero libro narra- 
tur, unum corpus esse volo, separatis eis, quae nunc intercedunt, 
partibus. De libri secundi conditione disputavi dissertatiuncula, 
quam brevi publici iuris futuram esse spero, cum, Agamemnonis 
orationibus, quae versibus II 110-141 et IX 17-28 continentur, 
comparatis, antiquiorem formam libro IX servatam esse osten- 
derem. Sed illud utramque concionem olim unum corpus 
effecisse mihi suppeditavit L. Erhardt, Philol. LI p. 409, et is 
quidem secutus est versus II 225 scholiastam, qui Thersitem 
vituperavit, quod ea proferret, quae in priore concione dici 
oportuisset. Praeterea ad posterioris concionis rationem et con- 
silium rectius intelligenda me adiuvit H. D. Muller, cum libri 
sui, qui Historisch-mythologische Untersuchungen inscribitur 
(Gottingae 1892), p. 130, I3i,veris et falsis mixtis, diceret: 
Vielmehr liegen Spuren geniig vor^ welche daraiif hinweisen^ dass, 
ehe dieser A bschluss erfolgte^ die Odyssee schon in Hirer jetzigen 
Gestalt ini zvesentlichen vorhanden war und auf die Bias einge- 
zvirkt hat. Bin vollguitiges Zeugnis dafiir ist, dass Odysseus 
zwennal in der Bias (II 260 IV jy^) sich ^^Vater des Tyle- 
machw nennt, und zwardas erste Mai mit besonderem Nachdruck 
TOMO I.XXXIV 
33 
