[ 108 ] 
“ 3°. Ergo adio faciens duplum tempore fimplo* 
h eft dupla adionis facientis fimplum tempore fimplo. 
‘ Vides duo argumenta, qua: idem plane conclu- 
« dunt, fed tux conclufioni omnino contrarium, &vul 
<c gariillo nituntur axiomate, quaeeidem funt aequalia 
<c funt inter fe aequalia; quod quidem tantummodo 
<c locum babet in quantitatibus homogeneis, ut hie 
“ comparando adionem virtualem cum virtuali, & 
<c formalem cum formali, non autem illam cum hac.” 
Hxc Bernouillius acumine non minori, quam mo* 
deftia. Leibnitius vero literis menfe Martiod atis,primo 
loco cbjedionem Bernoullianam diluere conatur. 
cc Satis non video, inquit, quid tibi velis, cum 
<c dicis adionem virtualem confundi cum formali. 
“ Non enim adio mihi hie eft virtualis vel formalis ; 
€c fed unaadioalteriuseft dupla, vel virtualitet, vel for- 
<c maliter. Nimirum virtualiter, cum dupla eft asftima- 
“ tione, etfi non fit dupla mole, vel congmentia, ut du- 
iC catuseft duplus thaleri : Formaliter vero, ut thalerus 
cc duplum eft femithaleri. Et feiendum eft quod 
“ duplum eft formaliter, id etiam virtute feu seftima- 
€t tione effe duplum. Ideo cum nonnifi de virtute, 
iC feu xftimatione, hie quaeratur, nulla eft confufio 
“ diverfi generis quantitatum vel aeftimationum ; 
cc nempe virtualiter duplum intelligo quod tale eft 
€C virtualiter folum ; fed formaliter duplum voco, 
<€ quod fimul & formaliter & virtualiter duplum eft/' 
Non diffitendum fane quod fuo jure utitur Leib- 
nitius, tribuendo eum quern velit fenfum vocibus a 
fc ufurpatis, quodque hoc pado plane diluit objec- 
tionem Bernoulli anarn. Id unum vellem clare ex- 
pofuiftet, vel ultro, vel poftulante Bernoullio , qua 
virtute, vel qua aeftimatione, actio facicns duplum 
2 tempore 
