‘22 
HYMENOMYCETES. 
Agaricus. L. — Epicr. p. 2. 
Agaricinorum species carnosae, utpote conservatu difficiles, parum a pere- 
grinatoribus colliguntur. Quamvis in hoc ordine species longe magis sint defini- 
tae et strictius limitatae, quam in reliquis, (terrestres enim sunt, quarum species 
nobiliores semper magis autonomae; quo magis enim parasitantur, eo magis a 
matrice, ut Entophyfi ab hac unice, pendeant, et in diversis terris mutantur), 
ad accuratam specierum determinationem necessariae sunt non modo icones, vi- 
vis coloribus lucatae, sed etiam specimina in spiritu vini conservata. Talia prae- 
bet Cei. Oerstedii collectio, cui debentur species fere omnes infra recensitae, 
additis modo quibusdam selectis a Cei. Benzon collectis et spiritu vini optime 
conservatis. Aliae hoc loco omissae sunt vulgatissimae Europeae et vere cos- 
mopolitae v. c. A. procerus , mutabilis , campestris et arvensis , praecox, semi- 
globatus etc. , vel tam leviter differunt, ut vix distinguantur. 
1. A. (Lepiota) excoriatus. Schaeff. — Fr. Epicr. p. 13. 
Ad Naranjo in Costa Rica, Majo. Orst. ic. 26. 
Europaeo minor, cute fusca squamaceo-secedente. — A. molybdites Mey. 
— Epicr. 1. c., e Brasilia a Lundio missus, manifeste differt stipite laevi 
nigricante, pilei superficie farinosa nec floccosa, lamellis coerulescentibus. 
2. A. (Lepiota) cepaestipes. Sow. — Fr. Epicr. p. 17. var. lutea. Berk. 
Ad ligna putrida in Granada, Nicaragua, Junio. Orst. ic. n. 9. 
Pulcherrima forma, apud nos haud observata, et ab Europaeo simul re- 
cedens velo oblitterato, squamulis granulosis, ceterum Boltonii iconi bene 
respondens. 
* A. aspratus. Berk. Dec. n. 143 (e Ceylonia) exactissime sistit A. 
muricatum Fr. Obs. 2. , cujus vero status typicus est ochrosporus (ad 
analogiam A. echinati) et hinc, confirmante affinitate A. curvipedis et 
limulati (ille lamellis, hic pilei indumento simillimus), inter Pholiotas 
receptus. Cfr. Icon, in Mus. Ac. Scient. Holm. 
3. A. (Triciioloma) oiciiropus, pileo carnoso explanato obtuso laevi 
glabrato (lilacino-purpurascente), stipite solido sursum attenuato conco- 
lori, sursum abrupte albo, lamellis adnexis subdistantibus albis. 
Ad terram Insulae St. Tliomae, Novembri. Orst. ic. n. 49. 
Cum A. jonide comparandus, at stipes abrupte bicolor veli obsoleti prae- 
bet indicium. Slipes 2 unc. I. paulo ultra longus, basi 3 — apice 2 lin. 
crassus, ad § lilacino-purpurascens, supra quem argute limitatum colorem 
