BUXACEAE. 
Voornaamste literatuur. Endlicher Genera plant. 1122 (als groep der 
(Eupliorbiaceae). — Klotscii, Linné’s Pflanzenklasse Tricoccae, 12. — 
Baillon, Monogr. des Buxacées et des Stylocérées, Paris 1859. — 
Mueeler Arg. Buxaceae in De Candolle Prcdr. xvi, 1,7. — Baillon, 
Histoire des Plantes vi, 16 en 47 (als groep der Celastraceae). — 
Eichler, Blütendiagramme ii, 400. — Bentham et Hooker, Genera 
plantarum iii, 265 (als groep der Eupliorbiaceae). — Hooker f. Flora 
of Brit.-India v, 266 (als groep der Euphorbiaceae) ; Pax in Engler u. 
Prantl, Die natürl. Pflanzenfam. iii, 5, 130. — Boerlage, Handleiding 
III, 190 (als groep der Euphorbiaceae). 
Bloemen éénslaclitig, eénhuizig, zeldzamer tweehuizig, gesteeld, 
met enkelvoudig bloemdek of naakt. Schijf ontbrekend. 5 bloemen 
met 4 tegenover de kelkbladeren staande of met talrijke, vrije 
meeldraden; helmknoppen tweehokkig. Stamperrudiment aanwezig of 
ontbrekend. J bloemen zondor staminodiën. Vruchtbeginsel meestal 
3-, soms 2— 4*hokkig, zelden door valsche tusschenschotten in kluisjes 
verdeeld; stijlen vrij, zelden aan den voet kort vergroeid, meestal 
blijvend, zelden afvallend; zaadknoppen in elk hokje 2 of 1, hangend 
of afstaand, anatroop, met rugstandige zaadnerf. Vrucht een hokver- 
deelende doosvrucht of steenvruchtachtig. Zaden met of zonder 
kiempropje; kiem wit aanwezig, zelden bijna ontbrekend; kiem 
centraal, recht. 
Altijd groene kruiden, heesters of boomen, zonder melksap. Bladeren 
dikwijls overstaand, meestal gaafrandig. Bloemen in hoofdjes- of 
aarvormige bloeiwijzen, meestal okselstandig, zittend, zeldzamer 
eindelingsch. Bloeiwijzen meestal tweeslachtig; de $ bloemen soms 
alleenstaand. (Naar Pax). 
Ik heb Pax gevolgd en de Buxaceae als een afzonderlijke familie 
beschouwd. 
