Ulmaceae. 
— G5Ü — 
Trema. 
voet door het bloemdek omgeven; steenkern hard, rimpelig. Zaadlobben 
smal. 
Hoornen of boomheesters met afwisselende, gesteelde, aan den 
voet drienervige bladeren. Bijschermen gepaard, schijnbaar oksel* 
standig (aan den voet van rudimentaire takjes), één- of tweeslachtig 
of geraengdslacbtig, kleinbloemig. 
Aantal soorten volgens Engler 30, welk aantal echter wel sterk zal 
moeten worden verminderd. 
Volgens Miquel komen 3 soorten op Java voor. Boerlage vermeldt 
alleen Trema rigida Bl. voor Java, terwijl bij T. orientalis Bl. en 7’. 
amhoinensis Bl. „Ned.-Indië” wordt opgegeven. 
Waarschijnlijk zullen de Javaansche Trema's tot 2 soorten (met eenigo 
variëteiten) gebracht moeten worden. Daar echter in dit geslacht, voor- 
namelijk wat T orientalis en T. amhoinensis betreft, een grooto verwarring 
heerscht, is het zonder authentiek materiaal gezien te hebben, ondoenlijk 
de juiste namen vast te stellen. Ik zal mij dus, wat deze beide soorten 
betreft, houden aan de door Planchox, BejsTham, Hooeer e a. aangenomen 
namen, hoewel hiertegen zeker eenige bedenkingen zijn aan te voeren. 
Linxaeus beschreef in Spec. Plant, ii, 1478, de bladeren van Cellis 
orientalis als „subtus villosa”. Willdenow, in 8pec. Plant, iv, 2, 995 
Linké’s beschrijving aanhalende, voegt er zelf een beschrijving aan toe, 
volgens welke deze plant „folia subtus cana tomentosa” zou hebben. En 
dit zijn juist de hoofdkenmerken, waarop tegenwoordig Trema orientalis 
en T. amhoinensis gescheiden worden. 
Planciioe, Bentham, Hooker, e a. houden zich aan Willdenow’s beschrij- 
ving van 6’ orientalis^ en de mogelijkheid is natuurlijk niet uitgesloten, 
dat de beschrijving van Linnaeus minder juist is en door Willdenow 
verbeterd werd, in welk geval de naam Trema orientalis voor bedoelde 
soort behouden zou kunnen worden. 
Celtis amhoinensis Wlld. heeft volgens Sp. PI. iv, 2, 997 „folia utrinque 
scabriuscula”, hetgeen dus in tegenspraak is met wat Blume, Planciion, 
Bentham, Hooker e a. als Trema arnhoinensis beschouwen, die, tenminste 
beneden fluweelachtig zacht behaarde bladeren heeft. Toch komen er soms 
exemplaren voor, die denkelijk wel tot dezelfde soort behooren, met weinig 
en vrij ruw behaarde behaarde bladeren, o.a één van Ambon afkomstig in 
Herb. Bog. 
O. Kuntze beschouwt in Rev. gen. pl. ii, 631, T. amhoinensis als een 
variëteit van T. orientalis^ waarvoor misschien wel reden bestaat. 
Verder komt het mij voor, dat Trema virgata Bl , T. glahrescens Bl., 
T. viridis Bl., T. thnorensis Bl., T. inoii folia Bl., T. pallida Bl,, T. 
asp^era Bl , 7’. carinata Bl. alle dezelfde soort zijn; de eerste 3 hebben 
nagenoeg kale en gladde, de overige meer of minder ruwe bladeren. 
De oudste naam voor de soort is Celtis virgata Roxb , zoodat Trema 
virgata Bl de prioriteit heeft. Voor de ruwbladige variëteit zou het best 
van toepassing zijn Trema virgata Bl. var. scahra Bl. (Mus. ii, 59), 
tenzij, hetgeen niet on mogelijk zou zijn, Willdenow’s Celtis amhoi- 
nensis (met ruwe bladeren) voor deze soort bedoeld is, in welk geval 
de gladde vorm tot den rang van variëteit zou dalen. 
