URTICACEAE. 
Yooi'Daamste literatuur: Gaudiciiaüd, Bot. du voyage de rUrauie 
(1826). — Endlicher, Genera plant. 282. — Bindley, Veget. Kingdom 
260. — Blume, Bijdr. 490; Mus. Bot. Lugd. Bat. ii, 43. — Miquel, El. 
Ind. Bat. i, 2, 224. — Weddell in Ann. sc. nat. 3® sér., xviii, 197; 
4® sér., I, 174; Monographie de la tam. des Urticaceae, in Arch. 
Mus. IX (1356); in DC. Prodr. xvi, 1, 32. — Benth. et ïïook. Gen. 
Plant. III, 341. — Baillon, Eist. Plant, iii, 496. — Hook. f. F1. Br. 
Ind Y, 477. — Engler in Aat. Pflanz. iii, 1, 99; Aachtr. i, 122; iii, 
97. — Boerlage, Handl. iii, 1, 296. — Sciiumanx und Lauterbach, 
Flora der deutsch. Schutzgeb. Südsee, 289; Aachtr. 251. 
Bloemen meest éénsiachtig, één- of tweehuizig, zelden tweeslachtig. 
Bloemdek enkelvoudig, uit 4 — 5, zelden 2 — 3 vrije of meer of minder 
samenhangende segmenten bestaand, dat der ^ bloemen bij rijpheid 
der vrucht dikwijls vleezig, soms zeer klein. cT bloemen met in den 
knop naar binnen gebogen, later uitgestrekte meeldraden in gelijk 
aantal als de bloemdekslippen en daartegenover staand; helmdraad 
aan den voet plat; helmknop aan den rug vastgehecht, 2-hokkig, met 
lengtespleten openspringend. Stamperrudiment aanwezig. $ bloemen 
met bovenstandig, éénhokkig, uit één vruchtblad bestaand, soms met 
het bloemdek meer of minder samenhangend vruchtbeginsel; de eenige 
zaadknop aan of bij den voet vastgehecht, orthotroop ; stijl enkelvoudig 
ot ontbrekend ; stempel met korte of lange haren. Vrucht een dop- of een 
steenvrucht, dikwijls door het bloemdek ingesloten en ermee vereenigd. 
Zaad meest met veel endosperm en dunne zaadhuid. Kiem recht, met 
vleezige zaadlobben. 
Boomen, heesters, halfheesters of kruiden zonder melksap, soms 
m.et brandbaren. Bladeren verspreid, afwisselend of overstaand; 
steunbladeren in den regel voorhanden. Bloeiwijzen okselstandig of 
zijdelingsch of in den oksel der beide onderste schubben van al of 
