Isagoge in Rem Herbariam, 13 
quas confulto nomina imponerentur. Eorum quibus utebantur vis Angularis 
erat, & ita propria plantis quibus dabantur, ut caeceris fpeciebus ejufdem 
generis non conveniret. Qui primus Colchicum v. g. appellavit plantam in 
Colchide nafcentem , praevidere nequaquam poterat futurum aliquando 
tempus quo nomen illud Angulare & uni plantae proprium , genericum 
evafurum edet; hoc eft Agnificaturum fpecies omnes plantarum quarum nota 
propria eadem eft. Quamobrem nihil mirum A ex Anceris purifque fontibus, 
principia Botanices non hauferrnt antiqui; cum oblcuritas fola a multitudine, 
imo & redundantia nominum non congruentium aut aequivocorum orta, 
in caufa fuerit cur recentiores tandem norint quaenam adhibenda Ant prae- 
cepta in appellandis plantis, quantique At momenti vocabulis tantum uti 
ad rem ipfam accommodatis. 
Defcriptiones plantarum quas antiqui ufurparunt , damnum ex confuAone 
nominum genitum quodammodo refarcirent , A ex his plantae veteribus fa- 
miliares dignofci pollent : fed lineamentis adeo levibus adumbrantur, vix ut 
aliquid auxilii nobis afferant. Chalcographiam penitus ignorarunt; & quas 
plantarum icones depingi curaverant , perierunt temporum injuria: quin 
etiam defcriptiones &c piduras ejufmodi parvi faciebant. a Pinxere nam- “ 
que effigies herbarum , ut loquitur Plinius , atque ita fubfcripfere eftedus. Cc 
Verum & pidura fallax eft & coloribus tam numeroAs pradertim in 
aemulatione naturae , multum degenerat tranfcribentium fors varia. Prae- ‘ c 
terea parum eft Angulas earum aetates pingi , cum quadripartitis varieta- <c 
tibus anni faciem mutent , quare caeteri fermone eas tradidere : aliqui ne 
effigie quidem mdicata,.& nudis plerumque nominibus defundi,quoniam <e 
fatis videbatur poteftates , vimque demonftrare querere volentibus, nec 
eft difficile cognitu. Nobis certe pergit Plinius , exceptis admodum pau- cC 
cis, contingit reliquas contemplari, fcientia Antonii Caftoris, cui fumma £C 
audoritas erat in ea arte tevo noftro , vifendo hortulo ejus, in quo pluri- ce 
mas alebat. fC 
Nec Galeni diffimilis fuit fententia : ftatuebat enim plantas a praeceptore 
addifci debere, non librorum ulu. k Equidem inquit, non poffium non “ 
accufare & illos quoque, qui primi herbarum formas feri ptis docere “ 
funt conati , ciim melius exiftimem ab ipfo praeceptore oculis difeere , “ 
ac non affimilari iis qui ex libris prodeunt gubernatores ; nam Ac tk Cc 
verior & manifefticr effiet dodrina non herbarum modo &c fruticum £C 
arborumque, fed & aliorum omnium medicamentorum. Nec fallebatur tc 
vir prudentiffimus. Quis enim plahras ex Diofcoridis aut antiquiorum “ 
operibus cognofcere poffiet ? hoc vero non impedit quominus illae accu- 
ratius deferibantur & ad vivurn ita depingantur , ut non egeant praecep- 
tore qui earum defcriptiones attente legere , iconefque fedu'6 contemplari 
non gravabuntur. c Harum enim infpedionern multum ad illam cogni- ‘ c 
tionem parandam facere negari non poteft» Neque vero ullius ponderis cc 
funt, aut conAderatu digna, quae adverfus imagines has & olim Pii- “ 
nius & patrum memoria Janus Cornarius, Langiufque difputaverunt ; tc 
eum ufu quotidiano At compertiffimum imaginem bene depidam longe Cf 
exquifttius & certius docere figuram , Amiliaque quae in oculos incurrant, s * 
B iij 
a Flin. lib, zf,- 
cap, 1. 
b Gal. in pro&~ 
mid lib. 6 . de 
fitnpl. msdicaim- 
facult. 
c Ceming. In v 
trod, in Arig 
med. 
