46 
Al de soorten van de Dipteroearpeae zijn tusselien 3P N. Br. en 10° Z. Br., en 75° en 115° Ooster- 
lengte verspreid. Verscheidene derzelve hebben op het vasteland van Indië het stroomgebied van den 
Ganges tot standplaats. De Vatica robusta, volgens den Heer Wallich de noordelijkst voorkomende 
soort dier familie, wordt nog tot op 31° N. Br., aan den oorsprong van dien stroom gevonden j de 
anderen behooren daarentegen in de lagere breedte van Bengalen en op het schiereiland Dekan te huis. 
De Vateria Indica is van Ceylon bekend. Van Poeloe-Pinang zijn Vatica (Shorea) longisperma en 
Ilopea faginea, en van Singapoera Hopea gratissima genoemd geworden. Door de vereenigde pogingen 
van de Nederlandsche Natuurkundigen, kunnen de soorten der Dipteroearpeae nu als Java, Borneo, 
Sumatra en Nieuw-Guinea bewonende, worden opgegeven. Zij zijn in deze oorden ongelijk verdeeld. 
Op Java werden tot dusverre alleen soorten van Dipterocarpus verzameld; op Sumatra zijn, behalve 
eene enkele soort van dit geslacht, andere van Vatica, Retinodendron en Dryobalanops gevonden; 
van Nieuw-Guinea is de eenige Anisoptera Zippeliana bekend, en op Borneo werden aan de ge- 
slachten Dipterocarpus, Dryobalanops, Hopea, Anisoptera en Retinodendron, nieuwe soorten toege- 
voegd. Daarenboven komt het geslacht Dipterocarpus, blijkens eene door mij in het Rijks Herbarium 
geziene soort, Dipterocarpus fulvus BI. , ook op Manilla voor. 
Het geen door den Hoogleeraar Blume en de Engelsche Kruidkundigen omtrent de standplaatsen en het 
uiterlijk aanzien dezer gewassen is medegedeeld, hebben ook wij, bij de door ons waargenomene soorten, 
opgemerkt. Zij waren meest allen in gezelschap vereenigde bewoners der tusschen het strand en 1 500 meters 
hoog gelegene bosschen, en trokken vooral langs de boorden der rivieren, waar zij geheel overzien konden 
worden, door hunne grootte, bladen en de tusschen dezen uitstekende bloemen en vruchten, de aandacht. 
Eenige soorten (Dipterocarpus trinervis, D. Baudii, enzv.) hebben dikwerf ruim 35 meters hooge en 
3 tot 5 meters dikke stammen, welke als zuilen verheven en door een, in de tropische streken zeldzaam 
gemis aan woekergewassen, gekenmerkt zijn. Bijna allen bezitten uitgebreide kroonen, en eenen, alleen 
tegen den bloeitijd eenigzins minder digten bladtooi, die van het begin tot zijne volkomene ontwikkeling 
de verschillende tinten van groen doorgaat. Bij de eerste ontwikkeling zijn deze bladen licht-, somwijlen 
geel-groen, dof, en vervolgens krijgen zij langzamerhand eene donkerder kleur en eene glanzige opper- 
vlakte. Tusschen dezelve prijken welriekende bloemen. Bij Dipterocarpus versieren deze den omtrek 
der bladkroon door hare aanzienlijke grootte, bij anderen door hare talrijke vereeniging: in beide 
gevallen geven zij aan de, op eenigen afstand geziene kroonen, een gevlekt voorkomen; in een later 
tijdperk onderscheiden zich de gevleugelde kelken door hunne kleinere bladuitbreiding en door de 
lichter groene of meer roodachtige kleur van de hen omgevende bladen. 
De door ons gevondene soorten hebben meestal tamelijk regelmatig rolronde, regte stammen , die door 
eene geel-grijze of licht bruine, dikwerf vrij gladde schors zijn bekleed. Het hout der takken en der jonge 
boomstammen is niet zeer digt, licht geel ; dat der oudere stammen heeft bij de meesten, versch zijnde, eene 
licht gele of bruin-gele kleur, die vervolgens donker of rood-bruin wordt; een’ fijnen draad, een zacht en 
gemakkelijk te bewerken weefsel, en over het algemeen eene tamelijke duurzaamheid. Zij bezitten wijd 
uitgespreide, van onderen vlakke, van boven stompe, zelden kegelvormige, digtbebladerde kroonen, met 
horizontaal uitgespreide hoofdtakken, die op eenigen afstand van den stam in kleinere takken verdeeld zijn. 
