47 
De eerstgenoemde takken zijn over het algemeen rolrond, gladj de laatsten een weinig zaamgedrukt, zelden 
volkomen rolrond, op verschillende wijzen behaard, en vooral bij Dipterocarpus met kleine ringen, de 
overblijfselen van het aanhechtingspunt der nevenblaadjes, voorzien. De knoppen zijn bij de soorten van 
Dipterocarpus zeer lang, en de beide hen bedekkende nevenblaadjes, welke na de ontwikkeling der bladen 
afvallen, geheel of gedeeltelijk als eene scheede of kapje zaamgegroeid. Zij hebben bij de soorten der 
andere geslachten eenen minder verlengden vorm, en de nevenblaadjes, welke na de ontwikkeling der 
bladen nog eenigen tijd blijven zitten, zijn niet zaamgegroeid. In de knoppen zijn de bladschijven met 
de binnenzijde naar elkander gevouwen, op de nerven zeer digt behaard, zelden geheel glad, scheede- 
vormig de later ontwikkelde deelen omvattende ; de bladstelen hebben eene geringe ontwikkeling. Bij 
volkomen uitgegroeide bladen zijn de bladstelen dikwerf vrij lang, digt bij den voet van het blad met 
eene geleding, die zich in vele soorten door eene verdikking of door eene knie vormige bogt vertoont, 
stomp-driekantig of bijna rolrond. De bladschijven zijn langwerpig, aan de einden puntig, stomp of 
ingesneden, veelal gaafrandig, glad, met eene bekleeding, die uit enkelvoudige of tevens bundelsgewijze 
vereenigde haren bestaat, lederachtig, met dikwerf zeer uitstekende middel- en hoofd-zijnerven. De 
laatste loopen van de middelnerf tot digt aan den rand, en buigen zich naar boven. Zij worden door 
eene menigte, dikwerf evenwijdig loopende kleine nerven en netvormig verdeelde aren verbonden. 
De knoppen, welke de bloemen insluiten, hebben eenen meer rolronden, toegespitsten vorm dan de 
bladknoppen, en staan in de oksels der bladen of over dezelven. De bloeiwijze bestaat uit eenvoudige 
trossen of zeer verdeelde pluimen, en is meestal met eene meer of minder digte beharing bedekt. 
Haar bloemsteel is, onverdeeld zijnde, met bogten, en heeft de bloemen op uitstekende kussentjes 
geplaatst; doch verdeeld zijnde, bezitten de deelen van den algemeenen steel veelal dezen zelfden vorm. 
De bloemen zijn niet zelden langs twee tegen elkander overstaande zijden van den steel geplaatst, en 
hebben bij Hopea en Retinodendron ieder een klein schutblaadje, dat haar, vóór de ontwikkeling, insluit 
en na deze spoedig afvalt. Al de bekende soorten hebben de bloembekleedselen dubbel, uit eenen kelk 
en uit eene bloemkroon bestaande. De kelk bestaat uit vijf deelen. Bij eenigen zijn deze deelen 
aan den voet tot eene buis zaamgegroeid; hooger, als vijf ongelijke lobben, in den knop klepvormig, 
en in het midden naar binnen gebogen en tegen elkander gevouwen; Dipterocarpus; bij anderen 
zijn de deelen even zoo zaamgegroeid, maar voor de opening als kleppen of over elkander gelegen: 
Anisoptera, Retinodendron, en bij de soorten van Vatica en Hopea zijn vijf geheel vrije kelkbladen, 
van welke twee binnenwaarts en drie naar buiten zijn geplaatst. Bij eene ongelijke ontwikkeling van 
de kelkdeelen, zijn twee kleine van de spil afgewend, één naar dezelve toegekeerd en staan de 
beide uitgegroeiden dwars van de spil of den algemeenen bloemsteel. De kelk is bij velen, gedurende 
zijn geheel bestaan, met eene meer of minder aanzienlijke beharing bekleed; bij enkelen alleen in den 
jeugdigen staat behaard, doch bij verdere ontwikkeling volkomen glad. Het benedenste gedeelte van den- 
zelven is bij eenigen, vooral bij de aan den voet zaamgegroeide, dik; het bovenste bladaardig. In dit 
laatste, vooral in de zeer uitgegroeide deelen, zijn drie tot vijf, zelden elf uit den voet ontspringende 
hoofdnerven, en eene menigte getakte en weder netsgewijze vereenigde kleinere nerven en aderen. De 
bloemkroon is bij de meesten onder het vruchtbeginsel aangehecht, bij Anisoptera daarentegen, rondom 
hetzelve geplaatst. Zij bestaat uit vijf, bij Hopea aan den voet te zaamgegroeide, en bij anderen geheel 
