50 
Caudii, door een bruin gekleurd huidje (cuticula) bedekt. Onder dit buidje ligt de, meestal uit lang- 
werpig-vierkante eelien gevormde opperhuid, waarin eenige stomata en enkele lenticellen, door gaatjes 
of verhevenheden de effenheid verminderen. Zij is bij de oudere takken dikwerf geheel anders gevormd, 
en schijnt dan uit de buitenste laag van de cellen der schors, met welke zij groote overeenkomst bezit, te 
bestaan. De schors of buitenste bastlaag bestaat uit twee lagen, die meer of minder scherp bepaald zijn. 
De eerste of buitenste wordt door een los weefsel van dunwandige cellen gevormd; de tweede of bin- 
nenste heeft daarentegen eenigzins meer zamenhangende en vele zeer dikwandige cellen. In beide zijn 
de, door dunne wanden gevormde cellen tamelijk op elkander gelijkend, van twaalf- tot zeshoekig; 
de twaalfhoekige zijn echter meer aan de buitenste, en de zeshoekige aan de binnenste laag eigen. 
De dikwandige cellen zijn tamelijk regelmatige of langwerpige vierkanten met gestipte wanden, en zeer 
naauw met elkander verbonden. Zij bevatten in de onderzochten soorten nu en dan een weinig hars, 
en zelden de groene korrels, die in de dunwandige cellen zoo rijkelijk zijn besloten. Hierdoor is bij mij 
het denkbeeld ontstaan, of deze cellen ook misschien van eenen anderen aard konden zijn, en, door 
eene verhoogde levenskracht, meer bewerktuigde stoffen afscheidden? Yoor het oogenblik durf ik deze 
vraag niet beslissen; maar het zal niet overtollig zijn, hier, ter zijdelingsche versterking van dit denk- 
beeld, aan te voeren, dat deze dikwandige cellen ook bij de Guttiferae de gele harsige stof, en bij 
andere gewassen eene zeer gommige vloeistof met weinig chromule bevatten. — Op deze tweede schors- 
laag volgt de bastlaag, welke in jonge takken, uit eene menigte dunwandige cellen en uit niet zeer 
ontwikkelde bastbundels bestaat. In de eerste eindigen de groote mergstralen. De bastbundel is, door 
eene laag van langwerpige, digt aan elkander geslotene cellen des celweefsels, van den bast gescheiden, 
en heeft bij de meesten den vorm eener halve maan, en bij Yatica van eenen scherpen driehoek. Dezelve 
bestaat uit fijne, vooral bij Hopea uit zeer kleine, dikwandige vezels, van welke kleine harsstreepjes de 
digte verbinding afbreken. Naarmate deze bastvezels meer naar binnen zijn geplaatst, vertoonen zij 
dunner wanden en eene minder vaste stof; waardoor het in jonge takken moeijelijk is, om de grenzen van 
den bast- en den houtbundel aan te wijzen. De laatste begint met gestipte vaten. — Hij bestaat uit vezels, 
gestipte vaten, spiraalvaten, spiraaldraden, kleine mergstralen en sapvoerende vaatjes. Bij Hopea en 
Dryobalanops maken de vezels het grootste gedeelte van den bundel uit; bij A'^atica zijn de gestipte 
vaten het talrijkst. De vezels zijn bij allen zeer dikwandig, eindigen in spitse punten, en hebben van 
binnen kleine groeven. Zij zijn in het cambium korter, een weinig dikker en niet gestipt. De gestipte 
vaten verschillen in den omvang, de lengte der leden en den vorm der stippen. Bij Dryobalanops en 
Hopea zijn zij het kleinste van omvang, maar hebben derzelver leden eene lengte van een derde tot 
eene streep, bij eene breedte van een tiende streep. De dwarse strepen, welke de verbinding der leden 
bij Dryobalanops aantoonen, zijn meestal in een’ boek van 10’ geplaatst. De stippen zijn op de vaten 
ongelijk verdeeld: nu eens staan zij vrij digt bij elkander en zijn zij over de geheele vaten verspreid; 
somwijlen worden zij als kleine groepen in het midden van eene effene vlakte waargenomen, of wel 
zijn zij allen aan eene zijde geplaatst (*). Haar vorm is langwerpig-ovaal of gelijk aan kleine dwars- 
strepen; hare grootte is zeer ongelijk: meestal echter zijn er 4 tot 6 in eenen kring. De scheiding- 
strepen (zoo als wij gevoegelijk de strepen, die de leden aantoonen, meenen te kunnen noemen) hebben 
De Heer Mohl heeft deze ongelijke verdeeling der stippen bij de Tilia , enzv. waargenomen. 
