37 
Van de beschrevene soorten wijkt de N. Rafflesiana, door de aanzienlijke verlenging van de bladdeelen^ 
vooral van den steel der phyllodia, af, en van verscheidene anderen verschilt zij nog daarenboven door den 
ronden vorm der bekers van de jonge planten, of door den trechtervorm van de stengbekers. Door den 
eersten heeft zij eenige overeenkomst met de N. gymnamphora, en door den laatsten zoude zij met 
N. Boschiana kunnen vergeleken worden. Daarenboven heeft deze plant eene zoo groote verwantschap 
met een door den Hoogleeraar Reinwardt, in 1821 op den berg Rumegan, ter noord-oostkuste van 
Celebes ontdekt en door hem Nepenthes maxima genaamd (*) gewas, dat ik er toe overhel, om dezen op 
Celebes gevondenen vorm als eene verscheidenheid van de N. Rafflesiana te beschouwen. Evenwel 
waag ik het niet, omtrent deze gelijkheid eene zekere uitspraak te doen, omdat mij de bladen van de 
jongere stengen der N. maxima en de rijpe vruchten van de N. Rafflesiana ontbreken. De oudere en 
bloéijende takken hebben overeenkomst in de stengen, knoppen, phyllodia, in den vorm en in de 
inwendige oppervlakte van de bekers, in de bloeiwijze en in de bloemen, maar daarentegen eenig ver- 
schil in de gedaante van de deksels; deze zijn bij N. maxima ten naastebij eirond, naar den top smaller, 
en aan den voet hartvormig uitgesneden, doch bij N. Rafflesiana meer cirkelrond, naar den top zeer 
weinig in breedte afnemende en aan den voet met eene hartvormige insnede. 
De N. Rafflesiana werd, blijkens eenen brief van W. Jack, gedagteekend Singapoera 20 junij 1820 (-f), 
op dit eiland ontdekt, later door dezen ijverigen natuuronderzoeker ook op Bintang (§) gevonden, en is 
door ons op Sumatra’s westkust verzameld. Zij groeide daar, even als op Singapoera, in gezelschap 
van N. ampullaria, en versierde de moerassige bosschen der omstreken van Indrapoera. 
Omtrent de plaats, waar en hoe zij voorkomt, heb ik, gedurende ons verblijf aldaar in 1835, het vol- 
gende opgeteekend: )) De rivieren Indrapoera en Salaut, op welke wij dezer dagen talrijke togtjes maakten, 
begrenzen ten noorden en ten zuid-westen de streek, waar de, in Sumatra’s geschiedenis vroeger zoo 
beroemde en nu zoo onbeduidende, hoofdplaats van het rijk van Indrapoera gelegen is. Beiden hebben 
zij haren oorsprong in de groote bergketen, die Sumatra in eene westelijke en oostelijke helft verdeelt. 
Van daar stroomt de Indrapoera met eenen bijna regten loop, de Salaut in eene meer kronkelende 
rigting naar het vereenigingspunt. De eerste schijnt nog haren vroegeren loop behouden te hebben j de 
Salaut daarentegen heeft, door de verstopping van de meer zuidelijk gelegene monding, eene nieuwe 
rigting genomen, en stroomt, door de haar gelegde hinderpalen wederhouden, aan het einde van haren 
dalweg meer noordelijk, tusschen de nieuw gevormde en altijd vermeerderende alluviaal-formatie door. 
Terwijl de Indrapoera haren dalweg, door den snellen stroom, dagelijks verbreedt, versmalt de Salaut 
den haren, en vermeerdert zij hare oevers met kleine verhoogingen, ten koste van de hooger gelegene 
oorden. Door deze kleine wallen wordt een lager terrein afgesloten, in hetwelk de beide Nepenthes- 
soorten, in gezelschap van Sapindaceae, Malvaceae, Myrtaceae, Shngergewassen, Rottang en andere 
palmen en varen groeiden. 
(*) Nees, Annales des Sciences naturelles, lil. 
(j-) Hooker, Companion to the Botanical magazine, I. p. 131. 
(§) Hetzelfde werk, bl. 271. 
Botanica. 10 
