32 
de waarheid dezer mededeeling', ten opzigte van de meer tamme, in gevangensehap levende apen, 
bevestigen. Yolgens Rumphius heet de Nepenthes aan Sumatra’s oostkust Gada-gada {*), hetwelk 
als Maleisch woord, windwijzer, en als Hindoesch, knods beteekent. Dezelfde schrijver verhaalt ons, dat 
zij op Leytimor Nitu-alda, duivels-potjes, waarvan Gindi-Setang eene Maleische vertaling is, genoemd 
wordt, en dat haar Ambonsche naam Lohe-leyposso of Aytiba, schepperskruid wil zeggen. Op Sumatra 
en Borneo was deze soort bij de inlanders alleen door den zonderlingen vorm der bladen bekend. In de 
Molukken boezemde zij den inboorlingen niet alleen hierdoor, maar ook door hare geneeskrachten, 
belang in. Zij schreven aan dezelve ook het vermogen om regen voort te brengen en andere gewigtige 
eigenschappen toe (-{-). 
V. NEPENTHES GYMNAMPHORA. Rwdt. 
N. phyllodiis subsessilibus , ascicliis radicalibus ovoïdeis , caulinis tubulosis basi ventricosis , inflorescentia fusco-sericea , 
pedunculis uni- vel biftoris. 
Nepenthes melamphora, Rwdt., Catalog. Hort. Bogorensis; N. Gymnamphora, Rwdt. et Nees, Annales des 
Sciences naturelles, 111. p. 365. 
De wortels dezer soort nemen zelden hunnen oorsprong uit eenen houtigen knol, maar hebben 
veeltijds van het begin af aan eene gelijke dikte, zijn onregelmatig rolrond, met eene menigte 
knoestjes, waaruit, met kleine zwarte vezeltjes voorziene worteltjes ontspruiten, zwart gekleurd, zeer 
houtig, in den wortelstok overgaande. Uit dezen wortelstok ontwikkelen zich veelal verscheidene 
stengen, van welke gewoonlijk slechts ééne tot vruchtdragende plant uitgroeit. Bij de gemelde 
minder ontwikkelde planten, is de steng geheel door de digt bij elkander geplaatste bladscheeden om- 
geven. Deze omvatten, bij haar ontstaan, ongeveer twee derden van de steng, blijven, na de ver- 
drooging en afvalling van het overige meer vrije gedeelte, op de steng terug, en vormen dan rondom 
dezelve eene losse, eenigzins kurkaardige bekleeding, welke later van beneden af aan loslaat. De 
knoppen eindigen in een licht bruin behaard, aan het einde eenigzins verdikt, of in een omgebogen steel- 
tje, dat een driekant, puntig knodsje draagt, en zijn meestal rolrond of eenigzins zaamgedrukt, met bruin 
behaarde kanten. Bij A'^erdere ontwikkeling vertoonen zich de jonge pbyllodia met eene bijna gladde 
bovenvlakte en eene fijn behaarde ondervlakte, met door lange bruine haren bekleede middelnerven en 
omzoomde randen. De geheel ontwikkelde pbyllodia zijn langwerpig-ovaal , aan de punt dikwerf ongelijk 
toegespitst, of aan weêrszijden van den steel met kleine ronde oortjes voorzien; zij omvatten met den voet 
ongeveer twee derden van de steng en hebben eene uitstekende middelnerf; aan zeer jonge planten zijn 
zij vliezig en aan oudere meer lederachtig. De bekersteel , het vervolg van de middelnerf, is driekant 
met eene vlakke bovenzijde en de beide onderste gevoord, bruin behaard; soms meer dan eene palm lang, 
zonder kronkels; dikwerf aan het begin bij de bladuitbreiding vertikaal naar beneden gerigt en aan het 
uiteinde verdikt. In deze verdikking begint de holte van den beker. De beker is, in den jeugdigen staat, 
(^) Welligt Gindi-gindi, het meervoud van waterkruik. 
(f ) Zie Rumphius op genoemde plaats. 
