19 
I. NEPENTHES BONGSO. Khs, 
N. phyllodiis sessilibus basi biauriculatis , ascidüs infundibuliformibus , inflorescentia racemosa subpubescente, pedicellis 
uni- vel bifloris , ovariis substipitatis. 
De oudere stengen, naauwelijks de dikte eener ganzenschacht overtreffende, zijn van eene min of 
meer rolronde gedaante, bijna bladerloos, van eene donker grijze kleur en geheel glad. De jongere 
stengen zijn stomp vierkant, aan de uiteinden meer scherpkantig met gevoerde zijden, bijna geheel glad 
en van eene grijze of grijs-groene kleur. De phyllodia, ongeveer 3 of 4 Ned. duimen van elkander verwij- 
derd, zijn overhoeks geplaatst, zoodat het derde bijna boven het eerste staat. Inden knop zijn zij omgerold 
en omvatten zij het volgende blad ; vervolgens zich ontwikkelende , buigen zij terug en nemen op het 
laatst eenen horizontalen, en niet zelden eenen teruggebogenen stand aan. De jonge steng-phyllodia 
zijn licht-groen, van buiten glad, maar van binnen, naar den top en even beneden denzelven, min of 
meer behaard. Hunne gedaante is langwerpig, van boven eenigzins breeder, ingedeukt, stomp, 
zelden spits; even boven den voet nemen zij weder in breedte toe, omvatten hier de steng en bezitten 
aan de zijden twee ronde oortjes. De oudere phyllodia hebben den rand eenigzins kroes, zijn van boven 
glad, van onderen met eene bruine stofachtige beharing bedekt, lederachtig, 9 Ned. duim lang, 2,5 
duim breed; door dezelve loopen, behalve eene zeer ontwikkelde middelnerf, vier tot zes kleine, op 
verschillende hoogten uit de middelnerf ontstaande zij-nerven, in eene met den rand overeenstemmende 
rigting, die zich weder naar den top vereenigen. Tusschen deze overlangsche nerven zijn een aantal 
kleine, die op de ondervlakte netvormig uitsteken. De middelnerf steekt alleen aan de onderzijde van 
het vlak aanzienlijk uit, en heeft daar drie zijden : zij zet zich boven de beschreven bladvlakte in eenen 
steel voort, welke in den jeugdigen staat geheel door eene grijze beharing is bedekt, en in een lang- 
werpig, driehoekig, puntig, even zoo digt behaard knodsje eindigt. De oudere, veeltijds door het 
afvallen der beharing geheel gladde stelen, komen onder twee vormen voor; bij den een’ ontwikkelt het 
beschreven knodsje tot een bekervormig aanhangsel; bij den anderen blijft dit onontwikkeld. In het laat- 
ste geval zijn de stelen, bij het verlaten der bladuitbreiding, vier- of soms driekantig, en worden, naar 
het einde, meer rolrond. Hier vinden wij altijd eene min of meer aanzienlijke, grijs behaarde, rolronde 
en puntig uitlobpende verdikking, welke, naarmate van de meerdere ontwikkeling, eene meer aanzien- 
lijke holte aanbiedt. In het eerste geval bereiken de stelen niet zelden eene lengte van 2 palmen, en 
hebben in den geheelen loop eene driekante gedaante. De jongere bekers, waarin zij eindigen, zijn 
door eene digte, grijze beharing bedekt, knodsvorraig, aan den top scheef afgesneden; de naar de spil 
gekeerde zijde is het kortste , en de andere met eene bogt oploopende en in een lijnvormig aanhangsel 
eindigende. In dezen onontwikkelden staat is de stelling der bekers onbestemd, doch eene meerdere 
ontwikkeling maakt de rigting meer bepaald. Door de buiging en soms door de kronkeling der stelen, 
nemen de bekers eenen vertikalen stand aan, die de opening naar boven rigt. De ontwikkelde steng- 
bekers zijn trechtervormig, met den voet in eene kleine bogt omgebogen, en hier met het regtstandig 
nederdalende einde van den steel verbonden. Het tegen over de spil staande gedeelte van den beker is 
vlak; het afgewende deel is rond, verwijdt zich naar boven en vernaauwt vervolgens weder even beneden 
de opening. Deze van de spil verwijderde zijde is het langste, en op het einde derzelve heeft de inhech- 
ting van het deksel plaats. De opening van den beker is scheef, bijna rond, en van eenen geribden 
