15 
wordt de wortel dikker en de beide zaadlobben zijn nog aanzienlijk van elkander verwijderd (*). Door 
verdere uitgroeijing veranderende, verkrijgt de rijpe kiem eenen rolronden, aan beide zijden in stompe 
punten eindigenden vorm. De wortel derzelve is naar het aanhechtingspunt van het zaad gekeerd en 
vormt ongeveer de helft der kiem. De zaadlobben sluiten nu met de vlakke zijden tegen elkander, en 
tusschen dezelve vertoont zich de plumula als een klein puntje. 
Omtrent den aard der zaadhekleedsels zijn de gevoelens verdeeld. De Heer Nees wilde het buitenste 
zaadbekleedsel als een’ zaadrok (Arillus) beschouwd hebhen. De Heer Brongniart en anderen hebben 
het daarentegen voor een wezentlijk gedeelte van het zaad, voor de buitenste zaadhuid (Testa) aange- 
nomen. Met dit gevoelen van den Heer Brongniart vereenig ik mij, omdat het gemelde buitenbekleedsel 
reeds in de eitjes ontwikkeld is, en wel somwijlen met de raphé zamenhangt, maar ook niet zelden zich 
geheel vrij van deze vertoont. 
Hetgeen ons D*". Graham (-f) omtrent de ontkieming der N. destillatoria (§) vermeldt, heb ik ook bij 
N. phyllamphora waargenomen. Bij de zaden, op eenen moerassigen bodem gelegen, begon zich het 
midden of kerngedeelte uit te zetten, en vervolgens te splijten. Uit deze spleet traden nu de tegen 
elkander gelegene zaadlobben met eene licht groene kleur te voorschijn, en kort na hare ontwikkeling 
zich scheidende, deden zij het groene ronde pluimpje zigthaar worden. In dit tijdvak of wel iets vroe- 
ger, groeit uit dit verdikte gedeelte het worteltje, hetwelk eerst enkelvoudig spilvormig, vervolgens, 
door de vorming van een aantal vezels, zeer getakt voorkomt. Inmiddels neemt het pluimpje aan grootte 
toe en bestaat uit twee omgebogene, zeer ongelijke ligehaampjes. Deze buigen zich bij meerdere ont- 
wikkeling terug, en vertoonen dan ongesteelde, kleine, buikvormig verwijde, met ingesnedene kammen 
voorziene bekertjes. Bij het nu volgende bladpaar zijn deze bekertjes reeds aan het einde van kleine, 
vlakke bladuitbreidingen geplaatst, welke bij de verder ontwikkelende, aehtervolgens aanmerkelijk toe- 
nemen. De inwendige structuur dezer jonge bekertjes is gelijk aan die der wortelbladen, en de uit- 
wendige vorm biedt bijna geene afwijking aan. 
Na de geschiedenis van de plant en de beschrijving harer deelen te hebben opgegeven, blijft ons de 
beschouwing van hare plaats in het wetenschappelijke stelsel over. Nadat men de Nepenthes in hare 
groeiplaatsen waargenomen had, boden zij weinig moeijelijkheid voor de Linneaansche rangschikking aan, 
omdat zij hier, wegens het voorkomen der mannelijke en vrouwelijke bloemen op verschillende planten, 
in de klasse der tweehuizigen konden opgenoraen worden. Minder gemakkelijk was het, haar eene 
plaats in een natuurlijk stelsel aan te wijzen. Verschillende schrijvers hebben ten dien opzigte andere 
gedachten gehad, die gedeeltelijk door gebrek aan voorwerpen, ten deele door hunne wijze van beschou- 
wing moesten ontstaan. Wanneer wij het daaromtrent bekende nasporen, dan blijkt het, dat de ver- 
dienstelijke en ijverige Adanson de eerste proef nam, om onze Nepenthes in een natuurlijk stelsel te 
De Heer Richard heeft het eerst het denkbeeld van Gaertner wederlegd , dat de Nepenthes-kiem slechts ééne zaadlob had. 
(f) Edinburgh Journ. 1830. p. 380. 
($) Dit is verinoedelijk de Nepenthes phyllamphora. 
