14 
gende, dan zien wij het aanheehtingspunt van den kernzak meer en meer van den voet van het zaad 
verwijderen, en de omdraaijing van den kernzak, en dus de benedenwaartsehe rigting van den wortel, 
als een gevolg van deze uitgroeijing, te voorsehijn treden. De binnenzaadmond wordt hierdoor naar 
beneden gekeerd en vertoont zich in het zaad, aan het einde van een meer of minder ontwikkeld, uit 
celweefsel bestaand buisje, met eene kleine verdikking. Voor zoover ik dit nagegaan heb, heeft dit 
buisje geenen zamenhang met de buitenzaadhuid (*). 
De rijpe vruchten zijn drooge, somwijlen op een klein steeltje gezetene langwerpige, stomp vierkan- 
tige, in het midden of meer naar den voet verdikte, bruine, gladde of behaarde kapsels. Zij springen 
in vier met de bloembekleedselen afwisselende, door een deel van den stempel gekroonde kleppen, open. 
Ieder dezer heeft op de binnenvlakte het tegen dezelve overstaande gedeelte van de middelschotten. 
De scheiding van deze middelschotten is van dien aard, dat er geen spil terug blijft, en dat alleen een 
verdikte zoom langs den vrijen binnenrand der tusschenschotten het vroegere vereenigingspunt aanduidt. 
De zaadjes dezer gewassen hebben het voorkomen van kleine vliezige, in het midden eenigzins verdikte 
of verbreede, aan de beide einden spits uitloopende draadjes of plaatjes. Zij zijn, bij eenige vergrooting 
waargenomen, somwijlen geheel glad, somwijlen, vooral in het midden, met eene geribde of bultige 
oppervlakte. Het buitenste zaadomhulsel is door eene vliezige, uit lange, zelden korte, bijna vierkantige 
cellen bestaande huid gevormd. Onder dit bekleedsel ligt een los merenchymatisch celweefsel (-f), het- 
welk, vooral boven en onder de kern, eene meer aanzienlijke ontwikkeling erlangt, en tusschen de 
buitenhuid en kern somtijds bijna geheel verdwijnt. Tusschen dit celweefsel en bij anderen meer tegen 
de buitenzaadhuid bevestigd, loopt de raphé. Dit voedingsvat buigt zich vervolgens op meerdere of 
mindere hoogte boven de kern om, en daalt dan benedenwaarts, om zich met de binnenzaadhuid te 
verbinden. Het bestaat uit langgestrekte cellen en gestipte vaten. De kern, van de buitenzaadhuid en 
het celweefsel gescheiden, vertoont zich als een rolronde zak, welke in een fijn draadje of buisje, tegen 
over de raphé geplaatst, eindigt. Dit draadje kan als een verlengde binnenzaadmond beschouwd wor- 
den, en bestaat uit een gestrekt celweefsel. De binnenste zaadvlies is zeer fijn en wordt gevormd door 
langwerpige cellen, welke door hare breedte, van die der buitenhuid verschillen. Behalve naar de beide 
einden is deze binnenste zaadhuid geheel door de kern gevuld. Deze is rolrond, aan den wortel en het 
bladgedeelte stomp, somwijlen in een klein puntje eindigende, wit van kleur, en heeft de kiem geheel 
door kiemwit omgeven. 
Dit kiemwit is van eenen olieachtigen aard, en zet zich bij zijne vorming het eerst langs de wanden 
van de omringende bekleedselen, terwijl het binnenste, de kiem omgevende gedeelte, dan nog eene 
olieachtige vloeibare stof vormt. De kiem heeft, in de nog onrijpe zaden, den vorm van een hart, van 
hetwelk de wortel het spitse en de zaadlobben het verdikte einde uitmaken. Bij meerdere ontwikkeling 
(^) De Heer Brongniart, aan wien wij de ontdekking van dit buisje verschuldigd zijn, schijnt tot het gevoelen over to 
hellen, dat hetzelve een vaatbundel is, die tot de bevruchtende vaten behoort. 
(-f) Gaertner (de Fr net. II. p. 18. Tab. 83.) geeft eene vrij goede beschrijving van de zaadbekleedsels. 
