12 
reeds geheel aanwezig. De vlakke bladuitbreidingen hebben takverdeelingen van nerven, welke weinig 
van die der bekers afwijken : in beiden is de hoofdrigting naar één bepaald punt, en bij beiden zijn de grootere 
nerven door kleinere dwarsaderen verbonden. Wanneer deze vatenloop met dien van andere gewassen 
vergeleken wordt, dan vindt men eene gelijke bewerktuiging in de bladscheeden van de Umbelliferae, 
in de holle bladstelen van Trapa enzv., en hierdoor word ik in het denkbeeld versterkt, om met den 
Heer De Candolle èn de vlakke uitbreiding èn den beker als tot den bladsteel behoorende organen te 
Ijeschouwen; terwijl ik het deksel, waarin wij eene meer netvormig vertakte nervuur waarnemen, als 
den eigenlijken vertegenwoordiger der bladsehijf aanmerk. 
De steel, waaraan de beker bevestigd is, heeft de nerven van de vlakke bladuitbreiding, even boven 
het einde derzelve, in eenen gcslotenen vatenring vereenigd en, in het midden van dezen, een mergachtig 
celweefsel. Meer van de gemelde bladuitbreiding verwijderd, is de steel driekant, en heeft zich de 
gemelde vaatring in drie door celweefsel gescheidene vaatbundels verdeeld. Deze zijn aan den voet 
van de bekers duidelijk zigtbaar, en een derzelve is aan de beneden- en twee aan de bovenzijde van den 
steel gelegen. De beide laatsten vormen de grondnerven der kammen, en uit dezelve ontstaan zij-nerven, 
die naar het eindpunt van de ondernerf verloopen. Hier vereenigen zich de drie hoofdnerven en vormen 
zij eenen platgedrukten vaatbundel met zeer weinig parenchymatisch weefsel. Vervolgens verdeden zij 
zich weder in het deksel, en geven zij aan hetzelve, door hare takverdeelingen, eene nervuur, welke 
met die der bladen van andere Dicotyledonen veel overeenkomst heeft. 
De onderzochte soorten bezitten allen, zoowel voor de mannelijke als voor de vrouwelijke bloemen, 
eene in of door uitgroeijing boven den oksel geplaatste pluimvormige bloeiwijze, met een- of tweebloe- 
mige steeltjes, bij N. gracilis, phyllamphora, of met tot bijschermen vereenigde steeltjes bij N. Mada- 
gascariensis, N. ampullaria enzv. Deze bloeiwijze, waarin de bloemen zich van den voet naar den top 
openen, is vooral in hare eerste ontwikkeling bij N. ampullaria met eene bruine donzige, bij N. gracilis 
met eene bruine zijdeaardige, bij N. Rafïlesiana met eene digte grijze en bij N. phyllamphora met eene 
lossere beharing bekleed, en verliest dit bekleedsel bij eene verdere ontwikkeling dikwerf grootendeels. 
De algemeene bloemsteel is min of meer vijfhoekig en heeft de bloemstelen met verbreede voeten op zijne 
kanten geplaatst. De benedenste bloemsteeltjes dragen veelal min of meer ontwikkelde schutblaadjes j de 
hoogere bezitten slechts geringe sporen, en de naar den top der bloempluim geplaatste, geene overblijfsels 
derzelve. Bij de overeenstemmende bloeiwijze der mannelijke en vrouwelijke planten, doet de vorm 
der knoppen dezelve spoedig onderscheiden; de mannelijke bloemen zijn bij deze kogelrond, en de 
vrouwelijke meer eivormig. De vier deelen of aan den voet zaamgegroeide bladen van het bloembe- 
kleedsel zijn vóór de opening der bloem in diervoege gelegen, dat de twee buitenste groote, de beide 
binnenste, tegen over de spil geplaatste kleinere deelen bedekken j zij zijn in de mannelijke bloemen 
bijna cirkelrond en in de vrouwelijke ovaal, tamelijk dik, van buiten, vooral om den rand behaard, van 
binnen met kleine groefjes en, na de opening der bloem, terug geslagen. 
De mannelijke bloemen rieken onaangenaam. In haar midden staat de cilindervormige, min of 
meer vierkantige meeldraden-kolom, met eenigzins verdikte uiteinden. Zij is bij de opening der bloem 
