ii 
uit de kleine klieren deszelfs oorsprong’ neemt, is mij dus meer waarschijnlijk en kan door andere daad- 
zaken vergelijkend worden ondersteund. Bij de Sarracenia heeft de afscheiding van het vocht door de 
haren plaats j bij de Urticeën wordt zij even zoo van deze waargenomen, en bij vele anderen zijn zij als 
afscheidingsorganen bekend. Daar nu deze haren meestal als verlengde cellen voorkomen, zoo geloof 
ik, dat wij hunne werking ter vergelijking en tot ondersteuning gevoegelijk kunnen aannemen. 
Bij de grootere bekers heb ik deze klieroppervlakte dikwerf met kleine kraaltjes vocht bedekt gezien, 
en deze bevochtiging bij de onderzochte soorten, vooral in het benedenste van den beker, waar, tus- 
schen het binnenste en buitenste bekleedsel, een aanzienlijk, zeer vochtrijk celweefsel de vaatbundels 
omgeeft, waargenomen. Bit celweefsel in de zamenstelling van het meer vliezige deksel geheel gemist 
wordende, zoo kan men hieraan welligt toeschrijven, dat deze vochtafscheiding op dit deel geen 
plaats vindt. 
Na de vermelding van de zamenstellende deelen der bladen, moeten wij de denkbeelden omtrent den 
aard derzelve kortelijk doorloopen. Be Heer Willdenow (*) beschouwde de bekers als eigenaardige 
bladvormige uitgroeijingen. Be Heer Be Candolle laat zich omtrent deze bladen op eene wijze uit, 
welke doet gelooven, dat hij de vlakke schijf als een’ bezoomden steel en den beker als de ware bladschijf 
aanneemt (f), en op eene andere plaats doet hij ons gelooven, dat hij alleen het deksel der bekers als 
de bladschijf, en het overige als een gedeelte van den bladsteel beschouwt (§). In de bekervormige 
uitbreiding ziet de Heer BischolF veranderde vormen van geheele of gedeelten van bladorganen, en door 
de vergelijking van de Sarracenia met de Nepenthes schijnt hij tot het gevoelen van den Heer Be Candolle 
over te hellen, dat het deksel het blad is Q. Be Heer van Hall het eerste gevoelen van den Geneefschen 
Hoogleeraar aannemende, beschouwt de bekers als de bladschijven en noemt hen bladbuizen ( 4 .). 
Omtrent dezen bladvorm heeft de Heer Link het gevoelen uitgedrukt, dat de vlakke bladuitbreidino- 
de wezentlijke bladschijven, en dat de bekers bloemaardige aanhangsels zouden zijn (**). Be Heer 
Turpin houdt de vlakke uitbreiding voor eenen bezoomden steel en den beker voor een omgeslagen, met 
de randen zamengegroeid blad, en noemt de opening van den beker Macropile, 
Wij zien uit deze opgave, dat de meeste schrijvers de geheele bladvormige uitbreiding voor een, in 
deszelfs deelen veranderd blad houden. Ik zal hier eenige opmerkingen bijvoegen. Van de steng af 
beginnende, trekt de gesteelde of ongesteelde vlakke uitbreiding het eerst de aandacht. Bij de kiemende 
of pas uit zaad opgekomene plantjes, is deze uitbreiding weinig ontwikkeld, en bij de eenigzins meer uit- 
gegroeide, die van 4 of 5 bladen voorzien zijn, vertoont zij zich scheede vormig: in beiden Was de beker 
n Grundriss der Kriiuterkunde, 5 Ausg. p. 93. 
(f) Pliysiologie végétale, p. 279. 
($) » )) p. 320. 
O Handbuch der botanischen Terminologie, p. 243. 
^ (4-) Tijdschrift voor Nat. Gesch. en Physiologie van J. v. d. Hoeven en W. H. de Vricsc, III. bl. 9- en 
Van Hall, Eerste beginselen der Plantkunde, bl. 48, 
Philosophia Botanica, I. p. 475. 
