10 
onderzocht, bieden een tamelijk gelijk celweefsel en, tusschen de doorschijnende cellen, andere met don- 
kere stippen aan. Dergelijke fijne plaatjes van grootere bekers waargenomen, bewijzen, dat deze gestipte 
cellen de aanstaande klieren zijn. Zij onderscheiden zich in deze bekers duidelijk als cirkelronde, uit eene 
menigte kleine celletjes bestaande groepen van het uit grootere cellen bestaand weefsel, en zijn in het 
begin nog geheel door de opperhuid bedekt. Yervolgens neemt, bij meerdere ontwikkeling, deze bedek- 
kende huid in dikte af en vertoont zich als een vliezig deksel. Dit deksel is naar beneden open en bezit 
daar eene bijna regt afgesnedene zijde, die digt op de ondergelegene vlakte sluit. Bij meerdere uitgroei- 
jing wordt de onderzijde van dit deksel meer boogvormig. Het bedekt in de geopende bekers veelal de 
helft der klier en bestaat, even als de overige opperhuid, uit langwerpige, digt aan elkander sluitende 
cellen; alleen bij Nepenthes ampullaria bedekt gemeld deksel een kleiner gedeelte der klieren en heeft 
het meer vierkante cellen. De klieren bestaan uit eene menigte van kleine, digt aan elkander sluitende 
cellen. In de jonge bekers hebben zij mij de waarneming van den Heer Meyen bevestigd, en hier waren 
deze kleine eellen zeer saprijk en met groene, benevens enkele bruine korreltjes (bij N. ampullaria), opgevuld, 
Eenen eenigzins anderen vorm en eene verschillende zamenstelling vertoonen de klieren, welke op de 
binnenvlakte van de deksels der bekers verspreid zijn. Met het bloot oog of bij geringe vergrooting gezien, 
zijn zij kleine, cirkelronde en op de nerven meer ovale, door eenigzins verhevene ringen omgevene holten. 
Bij eene vertieale snede nader onderzocht , worden deze holten of op de oppervlakte zigtbare diepten ons 
als de ingangen tot grootere holen bekend, die, in het midden, eene verhevenheid tegenover de opening 
hebben. De doorsnede dezer organen, met eenige vergrooting onderzocht zijnde, toonde mij de volgende 
zamenstelling : de uit eene laag van vierkante cellen bestaande opperhuid buigt zich bij de holten binnen- 
waarts en bekleedt nu den rand en het bovenste gedeelte derzelven, terwijl de verhevenheid in het mid- 
den der holten, door eene gelijke zamenstelling, eene vroegere gemeenschap met de opperhuid verraadt j 
het overige gedeelte der holten bestaat daarentegen uit zeer kleine cellen, welke eenige overeenkomst 
met die der bekerklieren bezitten. 
Na deze beschrijving van de zamenstelling tot den aard dezer organen overgaande, herinneren wij ons 
het gevoelen van den Heer Meyen, dat de binnenklieren eene bruine blinkende stof zouden afzonderen: 
dit denkbeeld komt mij minder waarschijnlijk voor, omdat ik nimmer bij de onderzochte soorten eene 
dergelijke afscheiding heb kunnen waarnemen. Na een vergelijkend onderzoek van de glanzige en 
doffe binnenvlakte der bekers is het mij waarschijnlijker, dat deze glans aan de meerder ontwikkelde 
dikte van de epidermislaag is toe te schrijven. 
Moeijelijker is het om te beslissen tusschen de opgegevene denkbeelden van de Heeren Treviranus en 
Meyen, nopens de afscheidingsplaats van het vocht, welke de eerstgemelde in de klieren zoekt, en de 
laatstgenoemde in een beleedigd celweefsel om de klieren vooronderstelt plaats te vinden. Het laatste 
gevoelen, hoewel veel voor zich hebbende, zoo men de verwonding van de opperhuid nagaat, heeft echter 
dat tegen, dat de afscheiding dan na de uitgroeijing zoude verminderen of geheel eindigen, omdat de natuur 
eene dergelijke verwonding spoedig zoude hebben hersteld: zoo als ons de opperhuid van de bladranden der 
Aroïdeën en anderen bewijst. Het eerste denkbeeld van den Heer Treviranus, dat het afgescheiden vocht 
