8 
op eene meer aan de zon blootgestelde plaats groeiden. De jongere, nog ongeopende bekers dezer, 
op onderscheidene plaatsen tierende gewassen, verschilden eenigzins ten opzigte van de in dezelve 
aanwezige hoeveelheid vocht. De in de schaduw gegroeiden bevatteden geene zoo aanzienlijke hoe- 
veelheid, als de anderen. Dit bragt mij op het denkbeeld, dat de zonnestralen welligt deze afscheiding 
bevorderden. Ten einde hieromtrent eenige zekerheid te hebben, trachtte ik deze gewassen, zoo veel 
hunne standplaats zulks toeliet, vergelijkend na te gaan. Ik ledigde nu des avonds de reeds geopende 
bekers en sloot eenige met daartoe vervaardigde kleine papieren hoedjes. Mijne proefgewassen den vol- 
genden morgen bezoekende, vond ik in de bekers van allen eenig vocht, maar het minste in de met 
gemelde hoedjes geslotene, hetgeen mij dus de meerdere hoeveelheid der anderen aan de vochtigheid 
van den dampkring deed toeschrijven. Mijne bekers op nieuw geledigd en eenige weder gesloten heb- 
bende, vond ik des avonds in de in de schaduw geplaatste gewassen zeker geene meerdere hoeveelheid 
vocht, dan des morgens j terwijl de geopende, aan de zon (*) blootgestelde, even zoo gevuld waren, en de 
met hoedjes geslotene niet minder inhielden, dan des morgens. De planten nu eenige dagen aan zich- 
zelve overgelaten zijnde, bleek het mij, dat de in de zon geplaatste, door het licht tot eene meerdere 
afscheiding geprikkeld werden, daar de hoeveelheid vocht van de beschaduwde voorwerpen, die der 
onbeschaduwde weinig overtrof, terwijl toch de uitdamping ten nadeele van de laatste in aanmerking 
behoort genomen te worden. Ik heb getracht, aan deze proef eenige meerdere zekerheid te geven door 
eenige bekers met lijn goudvlies, dat door zijden draden om de randen derzelve bevestigd was, af te 
sluiten: dan ook deze proef kon mij geene quantitative beslissing opleveren j echter bewees zij genoeg- 
zaam, dat de hoeveelheid van het des daags afgescheiden vocht, dat van den nacht overtrof. Ik heb 
wijders gepoogd, deze proeven met afgesneden en in het water geplaatste bladen te herhalen; maar de 
ondervinding heeft mij ras bewezen, dat deze gewassen dan spoedig alle levenswerking verliezen, om 
slechts korten tijd een kwijnend aanzijn te behouden. 
Nog niet te vreden met deze reeds zoo merkwaardige afscheiding, heeft men aan het deksel der bekers 
een afwisselend sluiten en openen toegekend (-f), hetwelk, volgens De Candolle, door eenigen aan den 
staat van den dampkring, door anderen aan de in den beker bevatte hoeveelheid vocht toegeschreven 
wordt. Dit verschijnsel, reeds door den Heer Treviranus omtrent de N. destillatoria ontkend, is door mij 
bij geene der geziene soorten waargenomen, en men behoeft slechts de verandering, welke de mond van 
den beker na de opening ondergaat, op te merken, om hieruit af te leiden, dat eene nieuwe sluiting van 
denzelven onmogelijk is. Het in de bekers afgescheiden vocht heeft een eenigzins troebel voorkomen, 
eenen flaauwen, zoetachtigen smaak, en gaat, aan zich zelf overgelaten, spoedig tot bederf over. 
Eenige met hetzelve genomen qualitative proeven, hebben mij bij de verdamping eenen eigenaardigen 
reuk doen opmerken en als vaste overblijfsels een zuringzuur zout, benevens plantaardige slijmstof doen 
vinden (§). 
("'") In de zon teekende de Thermometer daar ter plaatse, des middags ten 2 ure, 94° en somwijlen tot 104° F. 
(-f) De Candolle, Physiologie végétale, p. 870. 
($) Ik durf niet bepalen of dit vocht een voortbrengsel is , dat door uitwaseming in den beker wordt verzameld , dan wel 
of het door eene afscheiding wordt voortgebragt ^ voor het laatste schijnt de overeenkomst van hetzelve met het vocht uit de 
stammen van slingergewassen te pleiten. 
