/ 
zwakke steng te ondersteunen, waartoe zich het uiteinde in eenige krullen terugbuigt en de naastbij 
gelegene takken omwindt; bij anderen ontwikkelen zich aan het einde van den steel de reeds gemelde 
bekers. In dit geval gaat hij eerst regtstandig op, kronkelt zich vervolgens in twee of drie krullen om, 
en buigt zich dan loodregt naar beneden, om in den omgebogenen voet van den beker over te gaan: 
zoodat hier de steel door de krullen als klawier dient en tevens den opgerigten stand van den beker 
bevordert. Bij eenige planten zijn deze bekers regelmatig buisvormig, bij andere buisvormig met eene ver- 
wijding boven den voet en bij sommige meer regelmatig trechtervormig. Op dezelve verdwijnen de bij de 
bekers der jongere planten dikwerf zeer ontwikkelde ingesnedene bladvormige kammen, naarmate zij hooger 
geplaatst zijn, en laten op die van zeer ontwikkelde planten dikwerf alleen in kleine randen hunne over- 
blijfsels terug. De mond of opening der bekers van de steng en wortelbladen is door eene vlakke geribde 
bladuitbreiding gekroond. In zeer jonge bekers is deze boord vlak, en bij meer ontwikkelde is, zoo wel 
het binnen waartsche, als het naar buiten gelegen gedeelte van deze bladuitbreiding omgerold; het bin- 
nenwaartsche heeft den omtrek scherp getand. Over het algemeen zijn de deksels van de bekers der stengen 
meer uitgegroeid, dan die van de bekers der wortelbladen, en van eene minder langwerpige gedaante. 
De stengbekers hebben, even als de wortelbekers, drie hoofdnerven, welke met de kanten van den 
steel in verband staan; twee derzelve zijn tegen over de spil gelegen, en eene is van de spil verwijderd. 
Tusschen de beide eersten, op welke zich de gemelde kammen ontwikkelen, verdwijnen ééne of som- 
wijlen meerdere nerven van den voet naar den rand. De andere nerven, welke groo tendeels uit den 
steel of in kleiner aantal uit de gemelde twee kamnerven haren oorsprong nemen, loopen bijna allen uit, 
op het tegen over de spil gelegen punt der aanhechting van het deksel. Zij vereenigen zich hier ge- 
deeltelijk in een klein, somwijlen getand aanhangsel, en breiden zich anderdeels in het deksel weder uit. 
Tusschen deze hoofdnerven zijn eene menigte kleinere aderen, welke echter door de meerdere buigingen, 
een minder regelmatig net vormen, dan op den vlakken bladboord. De nervuur der deksels is, door hare 
rigting en door hare meer boogvormige takverdeeling, van de bovengemelde onderscheiden en komt 
meer met die der gewone bladen overeen. 
De gemelde bekers zijn vóór het opengaan tot op de helft, zelden daar boven, met vocht gevuld, 
hetgeen een genoegzaam bewijs oplevert, dat dit vocht in den beker zelven afgescheiden wordt en niet 
ontstaat door den invallenden regen of dauw. Nadat de bekers zich geopend hebben, blijft deze 
afscheiding van vocht, vooral op vochtige plaatsen, voortduren, en in geledigde toegedekte bekers heb 
ik telkens weêr nieuw vocht zien afscheiden. Rumphius, welke de Amboinsche Nepenthes gedurende 
eenigen tijd schijnt waargenomen te hebben, deelt ons mede, dat deze afscheiding voornamelijk des 
nachts zoude plaats vinden. De in de nabijheid van Padang door mij gedane waarnemingen, stemmen 
met dit door Rumphius medegedeelde gevoelen niet geheel overeen, maar pleiten er voor, dat de 
des nachts in de tropische gewesten zoo rijkelijk vallende dauw een groot aandeel heeft aan dit door 
Rumphius bekend gemaakt verschijnsel; terwijl de gedurende den dag plaats hebbende en niet in aan- 
merking genomene verdamping van het vocht, zeker het hare zal hebben bijgebragt om Rumphius tot 
de meerdere afscheiding gedurende den nacht te doen besluiten. In den omtrek van Padang had ik in 
een’ zeer vochtigen bodem eenige gewassen waargenomen, waarvan sommigen in de schaduw en anderen 
