6 
Na deze uitweiding omtrent de zamenstellende deelen der steng, zetten wij de beschouwing van het 
uiterlijke der plant verder voort. De knoppen zijn zelden geheel rolrond, maar veelal eenigzins zamen- 
gedrukt en omvatten de jongere deelen. Hunne meerdere of mindere lengte hangt af van de ontwikke- 
ling van den steel, aan welks einde de beker in eenen zeer jongen staat slechts eene kleine teruggebogene 
verdikking vormt. Deze, even als het verlengde gedeelte van de middelnerf, en de middelnerf benevens 
de randen der knoppen, zijn veelal digt behaard. 
De knoppen ontrollen zich bij de meerdere vergrooting, en gaan door de uitgroeijing, in geheel van 
het gewone afwijkende bladvormen over, welke uit een’ steel, eene meer of minder groote bladschijf, 
met eene sterk ontwikkelde middelnerf, die zich boven de bladschijf verlengt, en uit een’ knods of 
bekervormig ligchaam bestaan. De bladen hebben, naar gelang van hunnen stand, eene veranderde 
evenredigheid in derzelver zamenstellende deelen. 
De wortel en benedenste stengbladen bezitten dikwerf alleen aan den voet, waar zich het blad met de 
steng vereenigt, eene geringe scheêvormige uitbreiding, wier middelnerf in eenen ongelijken driehoe- 
kigen steel uitloopt, welks bovenste gedeelte altijd vlak is. In den jeugdigen staat eindigt deze steel in 
een klein onregelmatig rolrond of vierkantig ligchaam. Deze verdikking neemt vervolgens eenen meer 
regelmatigen vorm aan, en wordt bijna kogelvormig bij Nepenthes ampullaria, meer eivormig bij 
N. gymnamphora of langwerpig bij N. gracilis. Al deze hoofdvormen zijn echter min of meer driekantig, 
waarbij het van de spil afgewende of buitenste gedeelte rond, en het naar haar toegekeerde, vlak is. 
De gemelde vlakte wordt aan de beide zijden door twee bladaardige uitgesnedene kammen begrensd, 
welke somwijlen eene aanzienlijke uitgroeijing verkrijgen. 
Bij eene meerdere vergrooting van deze veelvormige holle aanhangsels, openen zij zich aan de geknotte 
uiteinden door een ^eksel, dat aan de uitstekende hoogste punt vastgehecht, zich naar de spil der plant 
ontsluit en, zich vervolgens van deze verwijderende, terugbuigt. Dit deksel is vliezig, cirkelrond of 
meer ovaal, en verandert bij den voortgaanden groei van den beker weinig in grootte of vorm. 
De stengbladen hebben eene andere evenredigheid. De vlakke bladschijf wordt door eenen, dikwerf 
aanzienlijk langen steel, welke aan de beide zijden een smal bladaardig, bij de steng eindigend randje 
heeft, gedragen: zij is meest langwerpig ovaal, aan beide einden spits, zelden stomp uitloopende, en 
heeft in hare nervuur veel overeenkomst met die, welke bij eenige monocotyledonische gewassen wordt 
waargenomen. De hoofdnerven ontspringen aan den voet, zelden uit de middelnerf, loopen vervolgens 
bijna evenwijdig met den rand van de bladschijf, en vereenigen zich aan den top met de middelnerf: 
zij zijn door eene menigte kleine aderen verbonden, waardoor een uit vierkante mazen bestaand net 
wordt gevormd. 
De steel, welke, zoo als ik boven reeds aanstipte, eene voortzetting der middelnerf van de gemelde 
bladschijf is, vertoont zich onder twee gedaanten: in de digt bij de bloemen geplaatste bladen eindigt hij 
dikwerf in eene eenigzins verdikte punt, en heeft dan schijnbaar alleen het doel, om als klawier de te 
