80 
van den bladsteel. Deze zaraenstelling doet mij de bladen van Bauhinia voor gevinde, éénjukkige blad- 
vormen houden. De oppervlakte der bladsehijven is aan de bovenzijde meestal glad; aan de onderzijde 
glad of met eenvoudige haren bedekt, die somwijlen bruin gekleurd en door tussehensehotten en kleine 
eellen verdeeld zijn, en later gedeeltelijk wegvallen. Derzelver zelfstandigheid is lederaehtig. Hare 
hoofdnerven komen allen uit den voet van het blad, even als zulks bij de palminerven gewoonlijk ge- 
vonden wordt, en loopen naar de buitenzijde van de blaadjes, tot aan of tot op eenigen afstand van den 
rand door. Hier loopen zij langs den rand, eenen kleinen zoom vormende, of buigen zij terug en 
vereenigen zieh met de meer binnenwaarts gelegene, door ronde of hoekige bogten. De, uit deze 
hoofdnerven voortkomende seeundaire nerven vormen met elkander, hoeken van 45° tot 90°; de eersten 
loopen gewoonlijk tot den rand door; de regthoekigen, welke bij vele soorten voorkomen, verbinden 
de hoofdnerven met elkander en zijn tussehen dezelve evenwijdig, dikwerf vrij digt bij elkander 
geplaatst. De, uit deze nerven voortkomende aderen zijn, naarmate van de mindere of meerdere ont- 
wikkeling van het parenehym, duidelijker of minder zigtbaar. — De bladstelen zijn op de steng geleed, 
bijna rolrond of kantig, aan de beide einden dikker, glad of behaard, eenige soorten met eene aan- 
zienlijke lengte. — De nevenblaadjes komen onder twee vormen voor en zijn aan den voet van den 
bladsteel, of even boven den voet, op de steng geheeht. De eersten, welke de onontwikkelde bladen 
beschutten, zijn de grootste, langwerpig of rond, glad of behaard; de anderen, welke spoediger dan 
de genoemde afvallen, zijn klein, bij de meesten gelijk aan kleine draadjes, of langwerpig toegespitst, 
en kunnen als de nevenblaadjes der beide blaadjes aangemerkt worden. — In de plaats van de bladen 
of van de groote nevenblaadjes, of van de bloemen, groeijen niet zelden, bij de slingerende soorten, 
klawieren, welke onverdeeld blijven of het einde in twee deelen gespleten of gegaffeld hebben. 
De bloemen der Indische soorten zijn in trossen, bij schermen of in pluimen vereenigd, welke aan 
het einde der takken, óf in de oksels der bladen, of ook, doch zeldzaam, tegen over dezelve zijn geplaatst. 
De algemeene steel is bij de meeste soorten hoekig, eenigermate zamengedrukt. De bloemstelen zijn, 
op kleine kussentjes geleed, langs denzelven spiraalsgewijze geplaatst, bijna rolrond of kantig. Aan den 
voet derzelve is een, en op dezelve zijn twee schutblaadjes, van eene langwerpige, dikwerf zeer toege- 
spitste gedaante. De bloemknoppen zijn rolrond of kantig, bij enkele soorten zeer toegespitst, glad, 
bruin of grijs behaard. De kelk komt onder twee vormen voor: bij de meeste soorten bestaat hij uit eene 
buis en eenen verdeelden boord; bij sommigen (B. anguina, B. emarginata, Jack of B. retusa, Roxb.) 
is de buis bijna of in het geheel niet ontwikkeld. De buis is bij verscheidene Amerikaansche soorten 
(B. outimouta, enzv.) kogelrond, bij de Indische rolrond, of kantig met uitstekende ribben en min of 
meer aanzienlijke holten. De vijf deelen van den kelkboord zijn vóór de opening van de bloem, als klep- 
pen tegen elkander geplaatst. Na de opening buigen zij terug en blijven met elkander vereenigd tot 
eene scheede (B. acuminata, enzv.), of zijn twee of drie derzelve zaamgegroeid (B. pyrraneura, enzv.), of 
al de deelen scheiden zich van elkander (B. ferruginea, enzv.). Deze deelen komen voor, onder eene meer 
of min verlengde gedaante, met eene vliezige of lederachtige zelfstandigheid, hebben veelal eene mid- 
delnerf en zijn, na de opening der bloem, teruggebogen. — De bloemkroon, uit vijfbladen te zamen- 
gesteld, is openstaande of eenigzins blokvormig, wit, geel of hoog oranje. Hare bladen zijn, vóór de 
opening der bloem, door de grootte, somwijlen zeer geplooid; gewoonlijk echter toonen zij duidelijk de 
