81 
ligging van vlinderbloemen. Deze bladen zijn ongelijk j datgene, hetwelk de vaan voorstelt, is dikwerf 
het kleinste; de beide andere paren zijn bijna van dezelfde grootte. Zij bestaan uit een nageltje en 
eene schijf. Het eerste is bij eenigen zeer klein (B. tomentosa, enzv.) en bij anderen tamelijk groot 
(B. ferruginea, enzv.); daarentegen hebben de eersten de bladschijf grooter, dan de laatsten. De bladschijf 
is langwerpig, ovaal of rond, aan den top stomp of puntig, aan den voet puntig, rond of van één of 
twee oortjes voorzien, op de binnenvlakte glad, en op de buitenvlakte, vooral langs de nerven, behaard 
of geheel glad, en heeft eene gevederde nervuur. 
De helmdraden zijn aan den rand van de binnenzijde der kelkbuis geplaatst, en bij eene normale 
ontwikkeling tien in getal. In dit geval zijn zij ongelijk van grootte en staan de vijf kleinere tegen over 
de bloembladen. Bij de meeste soorten zijn echter sommige van deze helmdraden geheel geaborteerd 
of gebrekkig ontwikkeld. Eenigen hebben de vijf, over de bloembladen geplaatste helmdraden zonder 
stuifmeelknopjes, of zeer klein (B. variegata); anderen hebben drie vruchtbare en van twee tot zeven 
onvruchtbare helmdraden: de eersten staan dan tegen over de drie van de spil verwijderde kelkbladen 
(B. ferruginea); wéér anderen hebben negen onvruchtbare en een’ vruchtbaren helmdraad, die tegen 
over het, van de spil het verst vei’wijderde kelkblad staat. De helmdraden zijn vóór de opening der 
bloem gekronkeld, en worden later regt. Zij zijn draad- of lijn- of elsvormig, veelal onbehaard. 
De helmknopjes staan vóór de opening der bloem, met het voorste gedeelte naar binnen, en krijgen 
eerst na de opening eene tegenovergestelde, of eene horizontale rigting. Zij zijn ovaal of lijnvormig 
ovaal, bestaan uit den helmknoop en vier, zelden uit twee stuifmeelhokjes. De helmknoop, in welks 
midden het helmdraadje is vastgehecht, is dikwijls zoo ontwikkeld, dat hij het grootste deel van de 
helmknopjes uitmaakt. Aan weerszijden van denzelven is een paar stuifmeelhokjes, die zich van boven af 
aan openen. Het exothecium dezer hokjes is vliezig bij B. acuminata, en dik bij B. ferruginea. Het 
endothecium bestaat uit eene laag spiraal-cellen, uit welke men door weeking den draad gemakkelijk 
afscheidbaar kan maken. — Het stuifmeel, dat bijna kogelrond is, springt op verschillende wijzen open. 
Het vruchtbeginsel komt óf bijna geheel zonder steel voor (B. outimouta), óf heeft den steel vrij in 
de kelkbuis geplaatst (B. acuminata), óf met deze zaamgegroeid (B. ferruginea). Bij alle soorten is het 
zaamgedrukt, langwerpig, met de eene zijde gebogen en de andere bijna regt, min of meer behaard. 
Het is eenhokkig en bevat een onbepaald getal, zelden meer dan zestien eitjes. Deze eitjes beginnen 
reeds zeer vroeg de ongelijke ontwikkeling, waardoor de eimond naar boven gerigt wordt. — De stijl is 
zeer ongelijk van grootte en neemt naar den stempel in omvang toe. De stempel is, bij de onderzochte 
soorten, knoop- of kopvormig, somwijlen eenigzins lobbig. Het ter opneming van de bevruchtende 
stof bestemde gedeelte, bestaat uit naakte cellen, die rondom een klein gaatje geplaatst zijn, hetwelk 
met een kanaal, in het hokje uitkomende, in verband staat. De door mij w^aargenomene vruchten 
hebben drie geheel verschillende vormen. De vrucht was bijna lijnvormig, aan de beide einden toegespitst, 
van eene aanzienlijke lengte, bij B. acida; meer zeisvormig, met eene bijna regte en eene andere boog- 
vormige zijde, bij B. ferruginea; zij had den vorm en de zelfstandigheid van onze gew'one peulen, bij 
B. acuminata. De inwendige zamenstelling , door Adanson als meerhokkig opgegeven, heeft twee 
verschillende vormen. Bij de eenen is de peul door dwarse tusschenschotten en vele hokjes verdeeld. 
Botanica. 
21 
