82 
en ligt ieder zaad in een afzonderlijk hokje (B. hirsuta, enzv.) ; bij de anderen liggen de zaadjes in kleine 
holten, welke door het zaamgegroeide endocarpium geheel omsloten worden (B. ferruginea, enzv.). 
Het epicarpiuin is lederachtig, somwijlen zeer dikj bruin of geel. Het sarcocarpium, hetwelk een groot 
aandeel aan de vorming der tusschenschotten heeft, is zeer vaatrijk; bij B. ferruginea en de verwante 
soorten dik, en bij B. tomentosa dunner. Het endocarpium is glanzig, licht of donker bruin gekleurd. 
De zaadstreng is bij eenigen bijna rolrond (B. acuminata, enzv.) en bestaat bij anderen (B. ferruginea, 
enzv.) uit een ongelijkzijdig, driehoekig plaatje. Aan het einde der zaadstreng is bij de half rijpe en 
volkomen rijpe zaden een tweelobbig uitgroeisel: de bovenste, naar den zaadmond of de micropyle 
gerigte lob, is de kortste, aan het einde met eene kleine insnede voorzien: de benedenste is even boven 
het punt van verdeeling, in twee min of meer verlengde, om den rand van den rug des zaads loopende 
beenen gespleten. De zaden zijn schijfvormig (B. ferruginea) of zaamgedrukt eivormig (B. acuminata); 
glad, van geel tot donker bruin gekleurd; volkomen rijp zijnde, zeer hard. Zij hebben het vrije einde 
naar boven gerigt. Hunne opperhuid bestaat uit kleurlooze, bijna teerlingvormige of meer langwerpige 
cellen. Onder dezelve ligt de testa, even als bij Yieia faba, uit twee lagen van langwerpige, digt aan 
elkander sluitende cellen gevormd. Het mesospermium bestaat uit een losser weefsel van kleine, soms 
teerlingvormige cellen en de raphé. Het hieronder gelegen tegmen of endopleura is uit zeer dikwandige 
cellen gevormd en bedekt een zeer fijn vliesje, dat als de kernhuid moet aangemerkt worden. De navel 
heeft de gedaante van het segment eener schijf, met twee lange beenen, die bij eenige soorten een 
achtste, en bij andere ruim drie vierde van den omtrek des zaads omvatten. Hij wordt naar voren 
door een klein, aan den voet verbreed haakje begrensd. Dit haakje, hetwelk bij al de door mij onder- 
zochte zaden van Leguminosae, meer of min duidelijk zigtbaar is, het zoogenoemde spermotylium van 
den Heer Bischoff, is bij de Bauhinia juist tusschen de navelopening (omphalodium) en het likteeken van 
den eimond (micropyle) geplaatst. Het hecht de rijpe zaden aan de zaadstreng en bestaat uit een digt 
celweefsel. De navelopening, bij de onderzochte soorten een klein cirkelvormig stipje, ligt juist achter 
het spermotylium. De micropyle bevindt zich voor het haakje, of op eenen geringen afstand van hetzelve. 
2-ij is nu eens onder den vorm van eene kleine ronde verhevenheid, dan weder als eene kleine dwarse 
of lange groeve aanwezig. — De binnennavel of chalaza wordt op de oppervlakte van het zaad, door 
eene insnede en verhevenheid, met een donker vlekje aangetoond, en veelal in eene regte lijn over de 
micropyle, of meer op den buik van het zaad gevonden. Naar denzelven loopt de raphé, die, door eene 
donker gekleurde streep op de testa zigtbaar, gemakkelijk kan gevolgd worden. Zij bestaat uit lagen 
van langwerpige cellen en uit een’ bundel zeer fijne spiraalvaten, wier draad eerst in latere tijdperken kan 
worden afgewonden. De kiem, welke door een fijn, bijna geheel onbewerktuigd vliesje, hetwelk ik 
boven reeds aanduidde, omgeven wordt, vult het geheele zaad. Haar worteltje, even bezijden den 
zaadmond gelegen, is rolrond, naar het einde een weinig toegespitst, en somwijlen met een draadje 
voorzien. Derzelver zaadlobben zijn van langwerpig tot bijna rond, stomp, aan den voet hartvormig, 
vlak, en sluiten zeer digt tegen elkander. Het, tusschen dezelve in eene groeve gelegen, niet zeer 
ontwikkeld knopje, heeft de gedaante van een zamengedrukt ligchaam. — De kiem bestaat uit cellen. 
Het in de zaadlobben aanw^ezige net, dat den nervenloop aantoont, bestaat uit kleine cellen, die zich 
alleen door de lengte van de haar omringende onderscheiden. Bij de ontkieming, of bij het begin van 
de eerste werking der zaden, veranderen de cellen, welke de nerven aanduiden, in vaten en vezels. 
